ลหิตสุริยันของลวี่หยาง เขาก็เห็นชัดว่าเป็นเพียงศาสตราชั้นสูง แม้ในหมู่ของชั้นสูงก็ยังไม่อาจนับว่าเลิศเลอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเทียบเคียงกับศาสตราศักดิ์สิทธิ์
ศาสตราประเภทนี้ โดยหลักแล้วไม่ควรทำลายมหาคาถาของเขาได้เลย
เว้นเสียแต่ว่า…ตำแหน่งพลังเวทของอีกฝ่ายสูงกว่าตนมหาศาล!
“ไม่คิดเลย…ว่าข้าจะมีวันนี้”
แสงกระบี่ฟาดสะบัด ลวี่หยางระบายลมหายใจโล่งอกมาดวงใหญ่ หลังจากต้องต่อสู้ในสนามขั้นสูงอยู่นาน วันนี้เขาเจอศัตรูที่เรียกได้ว่า “อ่อนหัด”
กว่างหมิงคิดถูก
ลวี่หยางไม่แม้แต่ต้องใช้อาคมหรือเวทใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยตำแหน่งพลังเวทซึ่งใกล้ถึงระดับวางรากฐาน ต่อให้เขาปัสสาวะออกไปยังอาจทะลวงผ่านกว่างหมิงได้
“ไร้ซึ่งความท้าทายโดยสิ้นเชิง…”
“แต่ข้าชอบความไร้ซึ่งความท้าทายนี่แหละ! ต่อสู้จนถึงระดับสูงเพื่ออะไรกัน ถ้าไม่ใช่เพื่อกลับมาล่ามือใหม่บ้าง หมู่บ้านเริ่มต้น ระเบิดปลา คือสิ่งโปรดของข้า!”
ทันใดนั้น วัชระกระบองอันหนึ่งพุ่งลงมา
ลวี่หยางเลิกคิ้วเพียงน้อย ไม่แม้แต่จะหลบ แลเห็นมันฟาดเข้าที่หว่างคิ้ว แต่กลับแม้ผิวหนังก็ยังไม่ขีดข่วนแม้เพียงน้อย
ระดับพลังเวทต่างกันเสมือนฟ้ากับดิน การประมือระหว่างผู้ฝึกตนหากตำแหน่งพลังเวทไม่เท่ากัน เสมือนผู้หนึ่งยืนอยู่บนยอดเขา อีกผู้อยู่ที่ตีนเขา ไม่มีทางสัมผัสถึงกันเลย
ต่อให้วัชระกระบองนี้มีฤทธาแหวกภูเขาผ่าศิลา ในสายตาลวี่หยางก็เป็นเพียงลมแผ่วผ่านหน้า
ไม่แม้แต่จะชะลอการเคลื่อ
