เจ้าอ้วนเดินอยู่ข้างๆเฉินเฟิงด้วยความระมัดระวัง เพราะว่าระหว่างที่มาก็เจอกับเจ้าอ้วนพอดี เฉินเฟิงจึงให้เขาตามมาด้วยกัน
“หลายวันมานี้เป็นยังไงบ้าง อยู่กับฉันพอไหวไหม? ถ้าเกิดมีปัญหาอะไร แกก็บอกฉันตรงๆ ฉันไม่ปล่อยให้คนของตัวเองต้องลำบากหรอก”
เฉินเฟิงพูดกับเจ้าอ้วนด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร
“คุณชายเฉิน ขอบคุณที่คุณเป็นห่วง ผมอยู่ที่นี่ไม่มีปัญหาอะไร” เจ้าอ้วนพูดด้วยรอยยิ้ม
“จริงเหรอ? แกไม่ต้องกลัว ที่นี่เป็นถิ่นของฉัน พวกเขาคงไม่กล้าทำอะไรแกหรอก” เฉินเฟิงพูดย้ำอีกครั้ง
เจ้าอ้วนเงียบไปพักนึง ดูเหมือนมีเรื่องที่อยากจะพูดอยู่จริงๆ
“พูดเถอะ！ฉันรู้ว่าแกต้องมีเรื่องที่อยากจะพูดแน่ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ในเมื่อฉันให้แกพูด งั้นฉันก็จะปกป้องแกอย่างแน่นอน”
เจ้าอ้วนถูกเฉินเฟิงเรียกให้มาอยู่ข้างๆ เฉินเฟิงเองก็ไม่ได้ทำอะไรเขา เมื่อก่อนเขาทำอะไร ตอนนี้ก็ยังทำเหมือนเดิม แต่ไม่มีค่าตอบแทนพวกนั้นแล้ว สำหรับเจ้าอ้วนแล้ว การที่ต้องสูญเสียการดึงดูดสายตาของผู้อื่น แต่การใช้ชีวิตก็ไม่ได้แย่อะไร
แถมบางครั้ง สำหรับเจ้าอ้วนแล้ว เขายังรู้สึกสงบสุขขึ้นเยอะ
เขามองไปยังเฉินเฟิง คิดไปคิดพูดออกไปคงดีกว่า
“คุณชายเฉิน มีเรื่องบางเรื่องผมไม่รู้ว่าตัวเองควรพูดดีไหม แต่ผมเห็นว่าคุณชายเฉินดูเหมือนจะยังไม่รู้เรื่อง ผมรู้สึกว่าบอกให้คุณรู้คงจะดีกว่า”
เฉินเฟิงรู้สึกสนใจ จึงถามไปว่า
“อ่อ เป็นเรื่องอะไรเหรอ?”
“คุณชายเฉิน คุณยังจำพี
