ถ้าหากลงมือก็เท่ากับถ้าทายต่อองค์กรศิลปะการต่อสู้โลก พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือนายอยู่ที่นี่จะปลอดภัยกว่า!”
“ห้ามออกจากโรงแรม? ศิษย์พี่แล้วพวกเราจะไปสนามบินยังไง?” เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น เขารู้ดีว่าสิ่งที่อาจารย์เย่หนานเทียนพูดมานั้นถูกต้อง แต่ถ้าหากว่าเป็นแบบนี้แล้วพวกเขาจะออกจากที่นี่กลับประเทศหวายังไง ถ้าหากไม่จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ถึงแม้ว่าตอนที่ขึ้นเครื่องบินกลับประเทศก็มีโอกาสเป็นไปได้ที่จะถูกยิงด้วยจรวดจนร่วง
ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ก็มีบทเรียนก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ถึงเวลานั้นพวกเขาเพียงแค่อ้างเหตุผลว่าเครื่องบินขัดข้องเลยเกิดอุบัติเหตุ ประเทศหวาก็ยากที่จะพูดอะไรได้
“เรื่องนี้นายไม่ต้องเป็นห่วงเรารอไปก่อนก็ได้ อีกไม่นานท่านประมุขหวังแห่งสหพันธ์บูโดของประเทศหวาก็จะมาร่วมงานประชุมแลกเปลี่ยนความรู้ขององค์กรศิลปะการต่อสู้โลก!”
เย่หนานเทียนเงียบไปสักพักแล้วพูดต่อ “ต้องบอกก่อนว่าท่านประมุขหวังได้ก้าวเข้าสู่ขั้นระดับมหาปรมาจารย์ครึ่งหนึ่งแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่กงปุ่นเหย่อู่ หงเทียนป้า โซโลและคนอื่นๆจะสามารถต้านทานได้!”
เฉินเฟิงพยักหน้า ในขณะที่เขากำลังเตรียมจะพูดอะไรบางอย่างด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เฉินเฟิงเดินไปเปิดประตูพบว่าด้านนอกคืออู่จื่อโจว
“ปรมาจารย์อู่คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า?” เฉินเฟิงเอ่ยปากถาม
“คืออย่างนี้เสี่ยวเฟิง เดิมทีฉันเป็นห่วงกลัวว่านายจะไปงานเลี้ยงก็เลยตั้งใจบอก
