ทียบได้เลย แต่ว่าพูดไปพูดมาในประวัติศาสตร์ศิลปะการต่อสู้ของประเทศหวาคนที่มีพรสวรรค์อย่างเฉินเฟิงมีแค่กี่คน? ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ!” จียุ่นถอนหายใจแล้วพูดอธิบายอยู่ด้านข้าง
“อืม มันก็ถูก ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติเถอะ!”
ฟางเจิ้นไต้ซือพยักหน้า อู่จื่อโจว จีอู๋ฉาง ชางโป๋และทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนแต่เข้าใจ ถึงแม้ว่าพรสวรรค์ด้านวรยุทธของศีลสามจะสูงแค่ไหน แต่เมื่อเทียบกับวรยุทธที่หักดิบของเฉินเฟิงยังมีข้อบกพร่องมากเกินไป
“ลูกศิษย์ของท่านถือว่ายอดเยี่ยมมาก ทั้งๆที่อายุยังน้อยแต่สามารถก้าวข้ามอาจารย์ของตัวเองไปได้ ถ้าหากเขาเป็นแบบนี้ตลอดทางในอนาคตจะต้องกลายเป็นคนที่มีพลังไร้ขีดจํากัดอย่างแน่นอน!”
สายตาของอู่จื่อโจวหันมองไปทางเย่เทียนหนาน ในแววตาของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“อืม อนาคตที่ไร้ขีดจำกัด แม้ว่าเจ้าเด็กคนนี้จะบรรลุถึงระดับดินแดนลึกลับขั้นเซียนฉันก็ไม่รู้สึกแปลกใจ ในทางกลับกันมันอยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว!” ชางโป๋อดไม่ได้ที่จะพูดชม
ถึงแม้ว่าฟางเจิ้งไต๋ซือและจีอู๋ฉางจะไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนที่ชางโป๋กำลังพูดพวกเขาสองคนก็พยักหน้าเห็นด้วย
“สามารถเป็นศิษย์พี่ของเขาถือว่าเป็นความภาคภูมิใจและเกียรติของผม นี่คือโชคชะตาและโอกาสของผม!”
เย่หนานเทียนพูดพร้อมกับจ้องมองเฉินเฟิงที่อยู่ภายใต้สายตานับหมื่นคู่ ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจและรอยยิ้ม
ทุกคนในประเทศหวาเกือบส่วนมากท
