เถอะ! ” อู่จื้อโจวตบไหล่ของเฉินเฟิง
เฉินเฟิงหันหลังแล้วออกจากตรงกลางสนามประลอง วิลเลียมที่รอคอยด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกนี้ ก็คือการปรากฏตัวของอู๋คุน
การประลองครั้งนี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ และมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่มีชีวิตรอดออกมาจากสนามประลอง เฉินเฟิงรอวันนี้มานานมากแล้ว เพื่อการประลองครั้งนี้ก็ได้เตรียมตัวมานานแล้ว
“วิลเลียมมาแล้ว! ”
ไม่รู้ว่าใครตะโกนออกเสียงแบบนี้ ทุกคนจึงมองไป วิลเลียมก้าวเข้าไปในงาน เขายังคงแต่งตัวแบบนั้น แล้วคลุมเสื้อคลุมสีดำ สวมใส่หน้ากากผี ทั้งตัวเคล้าด้วยรังสีแห่งความน่ากลัว
หลังจากอู๋คุนปรากฏก็ไม่ได้สนใจผู้ชมที่ตะโกนร้องเชียร์เขา อีกอย่างนัยน์ตายังเคล้าด้วยความอาฆาต แล้วกำลังจับจ้องเฉินเฟิงอยู่
เพราะว่าใส่หน้ากาก จึงไม่ได้เผยใบหน้าออกมาอย่างชัดเจน ทว่าความอาฆาตของอู๋คุนกลับทำให้เห็นอย่างกระจ่างแจ้ง ตอนที่เขาห่างจากเฉินเฟิงไม่ถึงสามสิบก้าว ก็หยุดชะงักลง
“ทำไม? นายยังใส่หน้ากากนี้ประลองอีกหรอ? หน้าเผยให้ใครเห็นไม่ได้หรือไง? อู๋คุน! ”
อู๋คุนไม่พูดไม่จา อีกทั้งยังนิ่งงันไปสักพัก
จากนั้นอู๋คุนก็ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นต่อหน้าผู้คนมากมาย แล้วก็เอาหน้ากากผีบนหน้าออก ตอนนี้ใบหน้าของอู๋คุน ได้ปรากฏในสนามประลองในโลกศิลปะการต่อสู้ออกมาเป็นครั้งแรก
ลักษณะดวงตาที่ตรงหัวตาโค้งลง หางตาแหลมชี้ จมูกงุ้มแบบเหยี่ยว ริมฝีปากบาง ทำให้เห็นถึงความโหดร้าย ตอนนี้สีหน้าของอู๋คุนเคล้าด้วย
