เขาหยุดเอาก่อนยังไม่พูดถึง ห้องภายในโรงแรม เวลานี้เฉินเฟิงนอนหอบอยู่บนเตียง
ผ่านการฟื้นฟูมากว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดเฉินเฟิงก็เผาผลาญน้ำโสมจนหมด อีกทั้งบาดแผลในร่างกายก็หายดีเป็นปลิดทิ้ง
“เสี่ยงจริงๆ！”
เฉินเฟิงหวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ ภายในใจของเขารู้สึกหวาดกลัว ตอนที่น้ำโสมเข้าสู่ร่างกาย เขารู้สึกเหมือนกลืนกินลูกไฟขนาดใหญ่เข้าไป อวัยวะในร่างกายคล้ายกำลังถูกแผดเผา ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปสามารถทนรับไว้ได้ แม้แต่เฉินเฟิงก็ยังเจ็บจนหมดสติไป
เพียงแต่เฉินเฟิงผ่านเรื่องราวต่างๆมากมายมาก ความเจ็บปวดแค่นี้เขาสามารถรับเอาไว้ได้
