บทที่ 772 อู๋คุน
“คำถามของนายเกี่ยวข้องกับการประลองด้วยหรอ?”
วิลเลียมมองผ่านหน้ากากผี แววตาที่มองไปทางเติ้งนีเคล้าไปด้วยความเย็นยะเยือก
“ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับการประลองหรอก เพียงแต่เดี๋ยวฉันจะถอดหน้ากากของนายทิ้งด้วยมือตนเอง ให้นายเผยใบหน้าที่แท้จริงออกมา！”
เติ้งนีเชิดคางขึ้น ไม่เกรงกลัวแววตาของวิลเลียมแม้แต่น้อย ทว่าเติ้งนีกลับมองไปที่เขา
“ถ้าแกสามารถมีชีวิตรอดออกไปจากสนามประลอง เราค่อยว่ากัน！”
สิ้นเสียงของวิลเลียม รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยรังสีอาฆาต แต่เติ้งนีไม่กลัวแม้แต่น้อย
กรรมการที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน ไม่ว่าจะประลองยังไงก็ล้วนต้องพูดอะไรเล็กน้อย พูดในสิ่งที่เหี้ยมโหด
“การประลอง เริ่มต้น……อย่างเป็นทางการ！”
กรรมการไม่รอให้พวกเขาทั้งสองพูดคุยกันต่อ ประกาศเริ่มต้นการประลองทันที กรรมการกลัวว่าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปทั้งสองจะเข้าสู่การประลองจนถึงขั้นเอาเป็นเอาตาย ถ้าเป็นเช่นนั้นคงไม่ดีแน่
แทบจะเวลาเดียวกับที่สิ้นเสียงของกรรมาร เติ้งนีและวิลเลียมก้าวเท้าพร้อมกัน ร่างกายของพวกเขาพุ่งตัวราวกับธนู
“ผลัวะ！”
เสียงดังขึ้น ทั้งสองพุ่งชนเข้าหากัน เกิดเป็นลมพายุขนาดใหญ่ ตัวของเติ้งนีก้าวถอยหลังอย่างเสียไม่ได้ เขาก้าวถอยหลังเจ็ดแปดก้าวติดต่อกันกว่าจะสามารถหยุดร่างกายตัวเองเอาไว้ได้
“ทำไมเขาถึงแข็งแกร่งแบบนี้！”
ภายในใจของเติ้งนีสั่นสะท้าน เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่าวิลเลียมจะแข็งแกร่งมากขนาดน
