่เหวินโป๋ แต่เฉินเฟิงยังรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
“พ่ายแพ้การแข่งขันเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”
“ใช่ ลูกพี่จะพ่ายแพ้ได้อย่างไร!”
“ฉันว่าลูกพี่ถ่อมตัวเกินไปแล้ว!”
พี่น้องในกลุ่มต่างก็ไม่เชื่อว่าเฉินเฟิงจะพ่ายแพ้ โดยเฉพาะหวู่เหวินโป๋ที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเฉินเฟิง
เฉินเฟิงยิ้มอย่างเจื่อนๆและกำลังจะตอบกลับ ในขณะนี้โทรศัพท์ดังขึ้น เสี้ยเมิ่งเหยาโทรวิดีโอคอลมา
“เป็นยังไงบ้าง นายไม่บาดเจ็บใช่มั้ย!”
ทันทีที่เชื่อมต่อวิดีโอ เฉินเฟิงก็เห็นใบหน้าที่สวยงามของเสี้ยเมิ่งเหยา ในขณะนี้เมื่อเสี้ยเมิ่งเหยาเห็นเฉินเฟิงแล้วก็ไม่ได้แสดงท่าทางมีความสุข แต่กลับขมวดคิ้ว ด้วยสีหน้าเป็นกังวล
“ไม่เป็นอะไร!”
เฉินเฟิงยิ้มเล็กน้อย และไม่ได้บอกเรื่องราวทุกอย่างให้เสี้ยเมิ่งเหยา กลัวว่าเขาจะเป็นห่วงตัวเอง
เสี้ยเมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาขาวใส่ ทุกครั้งที่โทรหาเฉินเฟิงอีกฝ่ายก็พูดแบบนี้ โดยแทบจะใช้คำเดียวกัน
“ใช่แล้ว การแข่งขันก็จบลงไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมนายเพิ่งจะโทรหาฉันล่ะ? นายยุ่งอะไรอยู่ คงไม่ได้ไปรักกับหญิงเจ้าเล่ห์ที่ไหนใช่มั้ย?”
เมื่อรู้ว่าเฉินเฟิงสบายดี จู่ๆเสี้ยเมิ่งเหยาก็เปลี่ยนมาถามเฉินเฟิง
“มีที่ไหนล่ะ ฉันมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อที่โรงแรม!”เฉินเฟิงอธิบายด้วยรอยยิ้ม
“อ๋อ?”เสี้ยเมิ่งเหยามองเฉินเฟิงจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ราวกับกำลังวิเคราะห์ว่าคำพูดของอีกฝ่ายเป็นความจริงหรือเปล่า
“ฉันจะโกหกเธอได้อย่างไร!”เฉินเฟิงยิ้
