นเทียนยิ้ม และมองไปที่ผมยุ่งเหยินใบหน้าแปดเปื้อนฝุ่นของเฉินเฟิงด้วยใบหน้าที่พึงพอใจ ขณะที่เขาพูดเย่หนานเทียนมีความสุขเป็นอย่างมาก และภาคภูมิใจมากๆ
เฉินเฟิงยิ้มและเกาหัว หลังจากได้รับคำชมจากเย่หนานเทียน จะเห็นได้ว่าเขาเขินเล็กน้อย จากนั้นก็ข้ามฝูงชนเคลื่อนตัวไปข้างหลังเย่หนานเทียนและเข็นรถวีลแชร์ออกไป
อาจารย์ฟางเจิ้ง จีอู๋ฉาง ชางโป๋ จียุ่น เทียนอิงและคนอื่นๆก็เดินไปยังทางที่ห่างไกลด้วยรอยยิ้ม
เสียงเชียร์ของผู้ชมยังคงดำเนินต่อไป และดูพวกเขาจากไป
เฉินเฟิงเข็นเย่หนานเทียนไปที่บนอัฒจันทร์ด้านนอก มองดูหงเทียนป้าบนอัฒจันทร์ กงปุ่นเหย่อู่จากญี่ปุ่น และโซโลจ้องไปที่เฉินเฟิงอาจารย์ลูกศิษย์ทั้งสองด้วยแววตาไม่ดี ดวงตาของพวกเขาราวกับแทบลุกเป็นไฟ ดูเหมือนว่าพวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะรีบพุ่งไปฉีกเฉินเฟิงสองศิษย์พี่ศิษย์น้องเป็นชิ้นๆ
บางทีอาจสังเกตเห็นแววตาของคนไม่กี่คน เฉินเฟิงเข็นเย่หนานเทียนอยู่ก็หยุดลงมา เฉินเฟิงหันมองไป ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
เมื่อตอนที่มองไปที่คนเหล่านี้ หงเทียนป้า กงปุ่นเหย่อู่และโซโลสามคนก็สังเกตเห็นถึงความอาฆาตของเฉินเฟิง
“ครั้งนี้การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ผู้สืบทอดของพวกนาย เป็นเพียงแค่ดอกเบี้ยเท่านั้นเอง ในไม่ช้าก็เร็วฉันจะทำให้พวกนายคนที่รุมโจมตีศิษย์พี่ฉันในตอนนั้นต้องชดใช้!”
เฉินเฟิงไม่สนใจคำพูดแม้แต่น้อย ในขณะนี้กล่าวกับทั้งสามคนอย่างไม่เกรงใจ
เมื่อคำพูดของเฉินเฟิงดังออ
