บทที่ 750 ท้าทายกงปุ่นเหย่อู่
“กงปุ่นเหย่อู่ คุณไม่ต้องโมโหไป ทายาทของคุณคนที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะด้านการต่อสู้ที่หาตัวจับยากของญี่ปุ่นคนนี้ ตอนนี้นอนอยู่ใต้เท้าผม เขาคือสวะคนหนึ่งแต่ในอนาคตคุณก็จะกลายเป็นสวะในสายตาผมเหมือนกัน!”
เฉินเฟิงไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของกงปุ่นเหย่อู่ ทว่ากลับเอ่ยท้าทาย “แล้วก็ฝากคุณกลับไปบอกคนของพวกคุณด้วยว่าครั้งก่อนผมยังฆ่าไม่สะใจ หากพวกคุณยังกล้าที่จะยุ่งกับเพื่อนของผมอีกผมจะกลับไปเยือนแน่นอน และหากพวกคุณไม่ให้เกียรติวงการศิลปะการต่อสู้ประเทศหวาอีกครั้ง พวกคุณจะต้องได้ชดใช้อย่างสาสม! อีกทั้งพวกคนที่เคยแพร่งพรายเบาะแสของศิษย์พี่ผมออกไป บอกพวกเขาให้รอผมก่อน ผมจะไปตัดหัวพวกมันถึงที่แน่!”
“ไอ้เด็กเปรต แกรนหาที่ตาย!”
กงปุ่นเหย่อู่คำรามอย่างโมโห เขาทนไม่ไหวอีกต่อไปจึงลอยตัวขึ้นและถีบตัวขึ้นเวทีไปหาเฉินเฟิง
“อย่างนั้นหรือ?”
เฉินเฟิงเอ่ยจบก็ตวัดขาเตะออกไป ทำให้ร่างของจั่วจู้ลอยละลิ่วก่อนจะตกสู่พื้นอย่างรวดเร็วแล้วหมดสติไป โดยที่กงปุ่นเหย่อู่ยังลงไม่ถึงพื้น
“ฉันจะดูเฉินเฟิงฆ่าไอ้ผีญี่ปุ่นนั่นด้วยตาตัวเอง!”
ประโยคนี้ยังลอยอยู่ในหู ตอนนี้เฉินเฟิงทำได้แล้ว สำหรับเพื่อนเฉินเฟิงทุ่มเทอย่างเต็มที่ ไม่มีทางทำให้เพื่อนผิดหวังและยิ่งไม่มีทางทำให้เพื่อนไม่สบายใจ
ภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง เหล่าผู้ชมจับจ้องไปยังจั่วจู้ ตอนนี้จั่วจู้นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ดูไม่ออกว่ายังมีชีวิตอยู่หร
