ก็เพื่อมาฆ่าเฉินเฟิง!”
เลขาธิการโมดริชเอ่ยแสดงความคิดเห็นของตัวเองอย่างค่อยเป็นค่อยไป “หลังจากได้เห็นฝีมือของเฉินเฟิงแล้ว จั่วจู้ยังคงยืนยันที่จะดวลกับเขา อีกทั้งยังกลัวว่าเฉินเฟิงจะถอนตัวก่อนจนต้องเอ่ยปากท้าทาย ส่วนเฉินเฟิงกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ กระผมจึงคิดว่าเฉินเฟิงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจั่วจู้!”
เรียกได้ว่าเลขาธิการโมดริชอธิบายอย่างละเอียดเลยทีเดียว เขาเพิ่งเอ่ยจบพระสันตะปาปายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ธิดาเทพทิฟฟานี่ก็เอ่ยขึ้น “ท่านเลขาธิการ ท่านรู้ไหมว่าหลี่ชางซี รอนและหงอี้ แต่ละคนล้วนอวดเก่งและหยิ่งยโสแต่สุดท้ายก็แพ้ให้กับเฉินเฟิงอยู่ดี อีกทั้งเท่าที่ฉันรู้มีอิทธิพลมากมายที่ต้องการชีวิตของเฉินเฟิง แต่สุดท้ายเฉินเฟิงก็รอดมาได้ตลอด ส่วนคนพวกนั้นกลับจากโลกนี้ไปก่อนแล้ว!”
“จริงหรือ เห็นที่ว่ากระผมจะพลาดข่าวไป ได้ฟังธิดาเทพวิเคราะห์เช่นนี้ ความคิดเห็นของผมที่ว่าจั่วจู้จะเป็นผู้ชนะเกิดการสั่นคลอนแล้วล่ะ!”เลขาธิการโมดริชเอ่ยปนหัวเราะ ทว่าใจเขากระตุกครั้งหนึ่ง เขาไม่รู้ว่าทำไมธิดาเทพถึงรู้จักเฉินเฟิงดีขนาดนี้ อีกทั้งเมื่อสักครู่บทที่เขาบอกว่าเฉินเฟิงไม่มีทางชนะ สีหน้าของธิดาเทพปรากฏความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เรื่องนี้มีอะไรแอบแฝงอยู่แน่
“ฮ่าฮ่า ทิฟฟานี่พูดถูก ฉันก็คิดว่าเฉินเฟิงมีโอกาสเป็นผู้ชนะมากกว่า!” ขณะนั้นเองพระสันตะปาปาก็หันไปมองธิดาเทพทิฟฟานี่ด้วยสีหน้าประดับรอยยิ้ม ราวกับว่าเห็นความคิด
