เมื่อเผชิญกับการโจมตีกลับของเฉินเฟิงเขาไม่มีพลังที่จะตอบโต้กลับ ในขณะนี้กลับปล่อยให้หมัดเหล็กของเฉินเฟิงพุ่งเข้ามา
แกร๊กดังขึ้นมากระดูกที่แขนก็หัก เฉินเฟิงไม่ได้ยั้งมือแล้วมืออีกข้างก็จับงอเป็นกรงเล็บครึ่งหนึ่ง จับแขนของหงหยี้และดึงมันอย่างรุนแรง สูญเสียที่พยุงกระดูก แขนก็ขาดออกทันที
“อ๊ากกกก!!!”
หงหยี้ส่งเสียงกรีดร้องราวกับหมูที่ถูกเชือด ความเจ็บปวดแบบนี้เกือบทำให้เขาเป็นลมหมดสติไป แต่ความปรารถนาที่จะอยู่รอดทำให้เขาตอบโต้โดยไม่รู้ตัว ใช้มืออีกข้างกำหมัดแน่นและมุ่งตรงไปที่หัวของเฉินเฟิง
อย่ามองว่าอานุภาพการต่อสู้ของหงหยี้ลดลงในตอนนี้ หากหมัดนี้โดนหัวของเฉินเฟิง มันคงสามารถทำให้หัวของเฉินเฟิงแตกได้
เพียงแต่มันเรื่องสมมติฐาน ในช่วงรุ่งเรืองของเขาก็ทำร้ายเฉินเฟิงไม่ได้แม้แต่ปลายผมตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เมื่อเห็นหมัดของหงหยี้พุ่งเข้ามา เฉินเฟิงก็ไม่รีบร้อนเหมือนเมื่อกี้นี้ ใช้มือข้างเดียวกำกำปั้นต่อยแขนซ้ายของเขาให้แตก จากนั้นดึงอีกครั้ง แล้วหักแขนอีกข้างในลักษณะเดียวกัน
“อ๊ากกกก!!!”
หงหยี้กรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า เขายังดึงสติกลับคืนจากความเจ็บปวดที่แขนหักเมื่อกี้ไม่ได้ ในตอนนี้มืออีกข้างของเขาถูกหักออกอีกครั้ง ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาแทบคลั่ง
เพียงแต่เสียงกรีดร้องของเขาเพิ่งดังออกมาก็ถูกเฉินเฟิงขัดจังหวะทันที เฉินเฟิงเตะไปที่เข่าของหงหยี้ ด้วยแรงที่ทรงพลัง หลังที่ร่างกายของหงหยี้สูญ
