ากกลับไปที่พักรับประทานอาหารเสร็จแล้ว โทรศัพท์มือถือของก็ดังขึ้น เฉินเฟิงก็หยิบมันขึ้นมาดู เป็นวิดีโอคอลที่โทรมาจากเสี้ยเมิ่งเหยา
เฉินเฟิงนิ่งไปเพียงครู่เดียว คาดไม่ถึงว่าเธอจะวิดีโอคอลมาหาตัวเองในเวลานี้ จากนั้นกดปุ่มรับสาย
ในวิดีโอคอล เสี้ยเมิ่งเหยายังคงยิ้มเหมือนดวงอาทิตย์ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมสีดำยาว สลวยพลิ้วไปตามธรรมชาติ กำลังเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยในขณะนี้ ซึ่งให้ความรู้สึกของนักเรียนที่อ่อนเยาว์
“ยินดีด้วยกับนายด้วยนะ นายสามารถเข้าสู่สิบหกอันดับแรก และเอาชนะศัตรูได้อีกครั้ง ยินดีด้วย!”
เสี้ยเมิ่งเหยาเอ่ยปากก่อน และพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“หื้อ? เธอฟังใครพูดมา?”เฉินเฟิงสับสน
“จะเป็นใครไปได้อีกล่ะ เจ้าสามหวงไง!”เสี้ยเมิ่งเหยาหัวเราะแฮะๆแล้วพูดต่อว่า: “ตอนนี้นายเป็นจุดสนใจของทุกคนในโลกแห่งศิลปะการต่อสู้!”
เฉินเฟิงพูดไม่ออกเล็กน้อย พูดด้วยรอยยิ้ม: “เธอก็รู้จักฉันดี ชื่อเสียงปลอมๆพวกนี้ ฉันไม่สนใจ!”
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่ตอนนี้ชื่อเสียงของนายก็แพร่กระจายไปแล้ว เรียกได้ว่าไม่อยากเป็นจุดเด่นเพราะกลัวภัยที่ตามมา!”
เสี้ยเมิ่งเหยาหุบยิ้ม และพูดด้วยใบหน้าที่จริงจัง: “นายต้องรู้ว่า แม้ว่าตอนนี้นายจะถูกทุกคนจับตามอง แต่มันก็อันตรายมาก นายรู้ไหมว่า มีคนกี่คนที่ต้องการฆ่านาย เพื่อสร้างชื่อให้ตัวเอง!”
“ฮ่าๆ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ปัญหาทุกอย่างมีทางออก!”
เฉินเฟิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ในร
