การศิลปะการต่อสู้และเป็นผู้จัดตั้งองค์การนักฆ่าขึ้นมา ความอาฆาตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาไม่เหมือนกับคนทั่วไป ความอาฆาตนี้เกิดจากการแปดเปื้อนเลือดของคนมากมาย
เมื่อสัมผัสได้ว่าเฉินเฟิงรู้ตัวตนของตนเองแล้ว ความอาฆาตก็เข้มข้นมากกว่าเดิมราวกับกำลังประกาศสงครามกับเฉินเฟิง
“ในที่สุดฉันก็หาแกเจอ แค้นของศิษย์พี่ใกล้จะได้ชำระแล้ว!”
ความอาฆาตที่แผ่ออกมาจากตัวของเฉินเฟิงก็ไม่ได้น้อยไปกว่าวิลเลียม เป็นดังคำกล่าวที่ว่าเมื่อศัตรูมาพบกันต่างฝ่ายต่างยั่วโมโหกัน หากไม่ใช่เพราะการแข่งขันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เฉินเฟิงอยากพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายจัดการจนกว่าจะตายกันไปข้างหนึ่ง
ทว่าเฉินเฟิงรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ หากทำแบบนั้นในการแข่งขันระดับโลกนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่ได้แก้แค้นแถมยังทำลายชื่อเสียงของประเทศหวาอีกด้วย
เหตุผลในข้อนี้เฉินเฟิงไม่มีทางไม่รู้ ดังนั้นเขาจึงสูดหายเข้าลึกๆครั้งหนึ่ง เก็บความอาฆาตที่แผ่ซ่านออกมา เมื่อจิตใจสงบลงแล้วก็กลับไปยืนอยู่กับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ
ตรงหน้าคือเวที ตอนนี้บนเวทีมีคนยืนอยู่ห้าคน
คนที่ยืนอยู่ตรงกลางของห้าคนนั้นคือชายชราผมขาวคนหนึ่ง ถึงแม้อายุจะเยอะแล้วทว่ารัศมีของเขาไม่ได้ด้อยลงเลยแม้แต่น้อย
ชายชราคนนี้มีชื่อว่าโจ้ส์ เขาคือประธานองค์กรการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ระดับโลกในครั้งนี้ และเป็นพระสันตะปาปาของคูเรียวาติกัน
ด้านข้างทั้งสองด้านของโจ้ส์คือรองเลขาธิการของสหภาพยุโรป และยัง
