ระโปรงยาวสีขาวประดับประดาไปด้วยเพชรพลอย ทั้งสูงส่งและไม่ขาดความสง่าผ่าเผย
ตรงคอยังสวมใส่สร้อยเส้นหนึ่ง ตรงมือก็ใส่กำไลหยกไว้ เพชรพลอยบนเรือนร่างของเธอไม่น้อยกว่าสิบ
หากคนปกติสวมใส่แบบนี้ อาจจะทำให้ดูพื้นๆ ธรรมดาๆ ทว่าองค์หญิงแอนนี่สวมใส่กลับไม่เหมือนผู้อื่น
ด้านหลังแอนนี่มีสาวใช้สองคนกำลังถือกระโปรงของเธอไว้
ตอนที่แอนนี่เดินมา นัยน์ตามองหาเรือนร่างของเฉินเฟิงที่อยู่ท่ามกลางผู้คนไม่หยุด พอมองไปสักพักกลับไม่เห็นเฉินเฟิง แอนนี่จึงขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย สำหรับคนอื่นแอนนี่ไม่เจอชำเลืองมองเพียงแต่พริบตาเดียว รวมไปถึงข่ายซ่าที่เป็นผู้สืบทอดตระกูลโรโปรี ต่างก็ไม่มีสิทธิ์ๆ นี้
องค์หญิงแอนนี่ดูผิดหวังอย่างมาก ทว่าเวลานี้สายตาของเธอกวาดมองไปเรื่อยเปื่อย ก็เห็นเรือนร่างนั้นที่คุ้นเคย เวลานี้กำลังอยู่ตรงประตูตามลำพัง องค์หญิงแอนนี่ทำนัยน์ตาเปล่งประกาย รอยยิ้มดูเบิกบานมากขึ้น เฉินเฟิงมาแล้ว
“องค์หญิงผู้ทรงสูงส่ง คืนนี้ท่านดูงดงามอย่างผิดปกติ หากเทียบกับความงามของท่าน ทุกสิ่งที่อยู่รอบๆ ก็ดูมืดมัวไม่มีความสว่างใดๆ! ”
หลังจากครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ไปในระยะเวลาสั้นๆ ข่ายซ่าก็ออกจากท่ามกลางผู้คนด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ แล้วเดินมาตรงข้างๆ องค์หญิงแอนนี่ จากนั้นก็เอ่ยชมเธออย่างไม่ปิดบัง
“ขอบคุณค่ะ! ”
การที่ต้องเผชิญกับการถูกเอ่ยชม องค์หญิงแอนนี่จึงกล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาทมากๆ
“องค์หญิงแอนนี่ ความงดงามของท่านเกรงว่
