านมาถึงราชวังอังกฤษครับ”
เซียวเอินน้อมคำนับเฉินเฟิง แล้วยิ้มพูดขึ้น
“ฮ่าๆ ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว! ”
สำหรับเซียวเอิน เฉินเฟิงก็มีความรู้สึกดีๆ อยู่เหมือนกัน
“คุณเฉิน คืนนี้เป็นวันเกิดขององค์หญิงจัดในปราสาทหลังนี้ ตอนนี้พวกเราเข้าไปกันเถอะ? ”
“เชิญ! ”
“คุณเซียวเอิน ท่านไม่ต้องเกรงใจ ผมเข้าไปเองก็พอ! ”
เฉินเฟิงส่ายหน้า จากนั้นก็หันหลังเดินเข้าไปในปราสาท
เซียวเอินไม่พูดมาก เขาคือทหารรักษาการณ์ ทว่าก็คือรองหัวหน้ากองกำลังรักษาการณ์ ทว่าเขาคือคนที่มีฐานะและตำแหน่ง ถ้าไม่ใช่เพราะว่าองค์หญิงแอนนี่รับสั่ง เขาก็คงไม่มาต้อนรับแขกที่ประตูใหญ่หรอก
เมื่อกี้ถ้าเขาติดตามเฉินเฟิงเข้าไปในปราสาท แบบนั้นก็คงจะให้คนอื่นเห็น จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คนอื่นจะคิดมาก ดังนั้นเฉินเฟิงบอกว่าตัวเองจะสามารถเข้าไปได้ตามลำพัง เขาก็ไม่ดื้อรั้งอีกต่อไป
แค่เขานึกไม่ถึง เฉินเฟิงกับข่ายซ่าที่ก่อนหน้านี้ต่างก็เคยเจอหน้ากัน อีกอย่างยังทำให้เกิดเรื่องที่ไม่มีความสุขขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้ข่ายซ่ากำลังพูดคุยกับคนที่มีหน้ามีตาในปราสาท และไม่รู้ว่าบังเอิญหรือว่าอะไร เขาแค่มองอย่างผิวเผิน กลับเห็นเฉินเฟิง
ท่าทีแบบนี้ของข่ายซ่า ทำให้ดึงดูดความสนใจของแขกที่อยู่รอบๆ และต่างก็หันไปมอง
เขานึกไม่ถึงว่าเฉินเฟิงกลับก็มาที่นี่ด้วย ในมุมมองของเขาแล้วคนผิวเหลืองไม่มีสิทธิ์มาที่นี่
และในเวลานี้ เซียวเอินก็เดินมา
“ท่านเซียวเอิน ไอ้ลิงผิวเหลืองนี่ก
