สามารถของเขาทางหนึ่ง การท้าชิงของจียุ่นจึงจบลงเพียงเท่านี้
ความจริงจียุ่นตั้งใจจะรุกอีกครั้ง แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของอู่จื่อโจว ถึงแม้เขาจะคับข้องใจแต่ก็พูดอะไรไม่ได้แล้ว เขาจึงหันหลังเดินกลับไปหาจีอู๋ฉาง
ในฐานะที่จียุ่นเป็นความภาคภูมิใจของตระกูล ถึงแม้จะอยู่ในขั้นหั้วจิ้งชั้นต้นทว่าในรุ่นเดียวกันเขาไม่มีคู่ต่อสู้ ถึงจะอยู่ในขั้นหั้วจิ้งชั้นกลางก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา ทว่าคิดไม่ถึงเลยว่าจากการประชันกับอู่จื่อโจวในวันนี้ คู่ต่อสู้ของเขากลับไม่มีการขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ความจริงในข้อนี้ทำให้เขาเสียศักดิ์ศรีในระดับหนึ่ง
“ฮ่าฮ่า อย่าเพิ่งท้อใจไป!”
จีอู๋ฉางเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปลอบใจ “มีอะไรน่าท้อใจกัน ปรมาจารย์อู่เป็นถึงผู้แข็งแกร่งขั้นหั้วจิ้งชั้นสุด อีกทั้งการได้ประชันฝีมือกับมหาปรมาจารย์ขั้นหั้วจิ้งชั้นสุดระดับสูงสุดถือว่าเป็นความโชคดีของแกแล้ว อีกอย่างคนอื่นก็ทำอะไรปรมาจารย์อู่ไม่ได้เหมือนกัน!”
“ปรมาจารย์อู่ โปรดชี้แนะด้วย!”
เทียนอิงที่สังเกตการณ์ต่อสู้อยู่ข้างสนามก้าวออกด้านหน้า ก่อนจะยกมือคารวะพลางเอ่ย
ด้านเฉินเฟิงก็สังเกตอยู่ข้างสนาม ในใจก็คิดหาวิธีที่จะทำให้ปรมาจารย์อู่ขยับฝีเท้า
“ปรมาจารย์อู่ ผมใช้กระบี่ได้ไหม?”
เทียนอิงสวมเสื้อคลุมสีขาวสายตาจับจ้องอู่จื่อโจวอย่างแน่วแน่
“ฮ่าฮ่า ได้สิ เป็นนักกระบี่หากไม่มีกระบี่จะเรียกนักกระบี่ได้อย่างไร!”
อู่จื่อโจวหัวเราะ ประทับใจในตัวเทียนอ
