บทที่ 669 จียุ่นเหิมเกริม
“สวัสดีครับปรมาจารย์ฟางเจิ้ง” ก่วนหนานเทียน อู่จื่อโจวเอ่ยตอบรับโดยไม่ได้นัดหมาย ส่วนเย่หนานเทียนหรี่ตามองศีลสามแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยพร้อมถอนหายใจ “ฟางเจิ้ง นายหาทายาทได้ดีนี่”
“ผู้อาวุโสเย่ เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี เพิ่งเจอกันคุณอย่าเพิ่งพูดประชดผมเลย” ปรมาจารย์ฟางเจิ้งเอ่ยอย่างกลุ้มใจ เขาคิดว่าเย่หนานเทียนกำลังพูดถึงเรื่องเมื่อสักครู่ ทว่ากลับไม่รู้ว่าเย่หนานเทียนมองเห็นพรสวรรค์ในตัวศีลสาม
“พระสงฆ์ผู้ยิ่งใหญ่ นายไม่คิดว่าผู้อาวุโสเย่หนานเทียนกำลังพูดประชดฉันหรือ? นายเป็นศิษย์พี่ฉันจริงหรือเปล่า?”
ศีลสามเบะปากก่อนจะเอ่ยทักทายคนอื่นๆ “สวัสดีครับท่านประมุขก่วน หัวหน้าอู่ ผู้อาวุโสเย่”
เมื่อเอ่ยจบศีลสามก็เบนสายตาไปจับจ้องเฉินเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของเย่หนานเทียน ราวกับได้เจอโลกใบใหม่ “นายคือเฉินเฟิงที่ฆ่าจิ่งเถิงในตำนานใช่ไหม? เป็นอย่างที่เขาเลื่องลือจริงๆ ดีใจที่ได้รู้จักนาย ฉันมีนามว่าศีลสาม หลังจบการคัดเลือก พาฉันไปเที่ยวชมยันเจียงที!” ถึงแม้ศีลสามจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้พระสงฆ์วัยกลางคนแทบกระอักเลือด ทว่ากับเฉินเฟิงกลับพนมมือ เพราะนี่เป็นมารยาทของพระพุทธศาสนา
“สวัสดีศีลสาม” เฉินเฟิงยิ้มตอบพลางยกมือคารวะ เขารู้สึกว่าพระสงฆ์เยาวชนคนตรงหน้ามีสีสันดี
ในขณะเดียวกัน หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายสวมเสื้อคลุมยาวสองคนกำลังมุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
ด้านก่วนหนานเทียน อู่
