ั้นก็ดีค่ะ！”
ได้ฟังคำพูดของเฉินโป๋ยุงอีกครั้งหนึ่ง หวังซิ่วหลันหัวเราะในลำคอ “ตั้งแต่อิงโรถูกทำร้ายอย่างสาหัส เดิมทีฉันคิดว่าลูกจะเศร้าไปตลอดชีวิต ตอนนี้คิดว่าคงไม่เป็นแบบนั้นแล้ว”
“อื้ม คุณรีบบอกเรื่องนี้กับอิงโรเถอะ เธอจะได้มีแรงฮึดขึ้นมา พยายามมีชีวิตอยู่ต่อ ส่วนเรื่องขาของลูก…..วันข้างหน้าพวกเราค่อยคิดหาวิธีกัน” เฉินโป๋ยุงบอก
“ค่ะ！”
หวังซิ่วหลันพยักหน้า แล้วเดินออกไปจากห้องหนังสือ
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง
โรงพยาบาลรักษาตัวแห่งหนึ่งในยันเจียง
เฉินอิงโรที่นอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง รู้ว่าจิ่งเถิงซึ่งเป็นผู้สืบทอดตระกูลจิ่งกำลังจะฆ่าเฉินเฟิงโดยใช้การท้าประลองมาแอบอ้าง
“ฮ่าๆ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ
หลังจากรู้ข่าวนี้ เฉินอิงโรที่เดิมทีมีชีวิตอยู่เหมือนซากศพ ราวกับได้ยินเรื่องที่มีความสุขที่สุดในชีวิต เธอหัวเราะเสียงดังราวกับเป็นคนบ้า จากนั้นใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความแค้นและดีใจ
“เฉินเฟิง ไอ้สวะอย่างแก！ แกทำร้ายจนขาของฉันต้องหักแล้วยังไงเล่า！”
“อีกไม่นานแกก็จะตายแล้ว ส่วนฉันยังมีชีวิตอย่างสุขสบาย ！ ทั้งยังมีชีวิตอยู่อีกนาน！”
“รอก่อนเถอะ รอวันที่ฉันกลับมายืนได้ไหม ฉันจะขุดศพของแกออกมา แล้วสับให้หมากิน！”
…………
ขณะที่เฉินอิงโรรู้ว่าเฉินเฟิงกำลังจะถูกฆ่า แล้วกลับมามีแรงฮึกเหิมในการมีชีวิตอยู่นั้น ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปพันลี้ สำนักงานใหญ่เสินอิ่นที่ตั้งอยู่ในประเทศญี่ปุ่น ผู้ดูแลสำนักจัานถังเสินอิ่
