าะเมื่อแปดปีก่อนตอนที่เธอเกือบตายด้วยฝีมือผู้ก่อการร้าย ทำให้เธอไปไหนมาไหนในประเทศอังกฤษน้อยครั้งมาก
“ใช่ค่ะ” แอนนี่พูดด้วยเสียงออดอ้อน “ฉันไปเที่ยวกับคุณอีกสองสามวันดีไหมคะ?”
“ขอแค่คุณพ่อของคุณอนุญาต ผมไม่มีปัญหาครับ” เฉินเฟิงยิ้มแล้วตอบกลับ เขารู้ดีแก่ใจ ความเป็นไปได้นี้น้อยมาก
เป็นจริงตามนั้น แอนนี่บ่นด้วยความเซ็ง：“ฉันขออนุญาตท่านแล้วค่ะ แต่ท่านไม่อนุญาต”
“ถ้าอย่างนั้นคุณก็กลับประเทศอังกฤษด้วยความเชื่อฟังนะครับ ไว้มีโอกาสผมจะไปหาคุณที่ประเทศอังกฤษ” เฉินเฟิงยิ้มแล้วพูด
“ค่ะ คุณพ่อบอกแล้ว ครั้งนี้ท่านเสียใจมากที่ไม่ได้เจอคุณ ไว้รอให้คุณมาประเทศอังกฤษ จะต้องทำความรู้จักกับคุณอย่างดีค่ะ” แอนนี่พูดอย่างมีความสุข
เธอในเวลานี้ เหมือนผู้หญิงที่กำลังมีความรัก รู้สึกเหมือนว่าแฟนของตนเองได้รับความชอบจากผู้ใหญ่ รู้สึกดีใจมาก
เฉินเฟิงสามารถสัมผัสได้ถึงความดีใจของแอนนี่ และสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เธอเก็บซ่อนเอาไว้ แต่เขายังคงแกล้งทำเป็นไม่รู้ จงใจเปลี่ยนบทสนทนา พูดไปเรื่อยเปื่อย ไม่นานก็ผ่านไปกว่ายี่สิบนาที
“เฟิงที่รัก ฉันรอคุณที่ประเทศอังกฤษนะคะ ไม่เจอกันไม่เลิกราค่ะ”
หลังจากยี่สิบนาทีผ่านไป แอนนี่วางสายด้วยความอาลัยอาวรณ์ จากนั้นวางโทรศัพท์ไว้ด้านข้าง เดินลงจากเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างในทิศทางของเฉินเฟิง
ความเป็นจริงตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ที่เธอได้อยู่กับเฉินเฟิง เธอมีคำถามข้อหนึ่งอยากจะถา
