อบสองชั่วโมง ตั้งแต่ทรงผม สไตล์การแต่งหน้าไปจนกระทั่งเครื่องประดับ ล้วนผ่านการคิดอย่างละเอียด ให้ความสำคัญมากกว่าเข้าร่วมงานเลี้ยงกลางคืนของหวาเซี่ยในวันแรกที่มาถึง
วันนี้แอนนี่แต่งหน้าอ่อนๆ เธอยังคงสวมชุดเดรสสีขาวซึ่งเป็นเดรสตัวโปรด ด้านนอกสวมทับด้วยเสื้อโค้ทสีข้าว คอของเธอสวมสร้อยทับทิมสีไวน์ ผมของเธอไม่ได้รวบขึ้นสูง เพียงแค่มัดหางม้า นอกจากเธอจะดูมีทรงศักดิ์และมีสง่าแล้วนั้น ก็มีความน่ารักของผู้หญิงมากขึ้น
หลังจากเดินเข้าประตู แอนนี่เพิ่งรู้ว่า เฉินเฟิงอยู่ที่ประตูทางเข้า หลังจากมองดูใบหน้าที่แปลกตาและคุ้นเคยของเฉินเฟิงอย่างละเอียดแล้วนั้น แอนนี่อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น：“เฟิงที่รัก ในที่สุดฉันก็ได้เจอคุณอีก”
“องค์หญิงแอนนี่ ผมไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไรหรอกครับ คุณต่างหาก ที่มีฐานันดรศักดิ์สูงศักดิ์ อยากจะเจอคุณสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย” เฉินเฟิงยิ้มเศร้า
“เฟิงที่รัก ขอแค่คุณอยากจะเจอฉัน คุณก็เจอได้ตลอดเวลา”
แอนนี่ตอบกลับ จากนั้นเธอรู้สึกว่าคำพูดของตนเองโจ่งแจ้งเกินไป เธอก้มหน้าลงด้วยความเขินเอย ใบหน้าทรงไข่แดงระเรื่อ
หื้ม?
ปฏิกิริยาของแอนนี่ ทำให้เฉินเฟิงงรู้สึกถึงความผิดปกติ
เขาในวันนี้ ไม่ใช่เด็กหนุ่มซื่อๆในวันนั้นอีกแล้ว จากท่าทีของแอนนี่ เขามองออกไม่ยากเลย แอนนี่ชอบเขา
ในเวลานี้เอง พนักงานเคาะประตูห้อง จากนั้นยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ ทำลายความประหม่า และความรู้สึกที่ไม่ชัดเจนของหนุ่มสาว
ถึง
