เราะ
“ขอบคุณค่ะ”
แอนนี่เอ่ยขอบคุณอย่างมีมารยาท จากนั้นก็พาคนไปยังห้องอาหารของโรงแรมพร้อมกับเฉินอิงไฉ
เนื่องจากยังเช้าอยู่ แขกที่มาใช้บริการในห้องอาหารจึงมีไม่มากนัก แอนนี่จึงปฏิเสธข้อเสนอของเฉินเฟิงในการไปทานอาหารที่ห้องอาหารส่วนตัว
นี่ก็เป็นอีกหนึ่งวัฒนธรรมที่แตกต่างของชาวตะวันตกและตะวันออก คนหวาเซี่ยนิยมทานอาหารในห้องอาหารที่มีความเป็นส่วนตัว ส่วนชาวตะวันตกนิยมทานอาหารในห้องโถงร่วมกับคนหมู่มากจะได้ครึกครื้น
“คุณเฉินฉันมีเรื่องจะรบกวนหน่อยค่ะ”
เมื่อการทานอาหารดำเนินมาได้ครึ่งทาง แอนนี่ก็วางมีดและส้อมลง เช็ดปากก่อนเอ่ยกับเฉินอิงไฉด้วยน้ำเสียงแกมขอร้อง
“เป็นเกียรติของกระผมที่ได้รับใช้เจ้าหญิงแอนนี่” เฉินอิงไฉเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าสง่าและสุภาพที่สุด
“ฉันขอช่องทางการติดต่อของเฉินเฟิงได้ไหมคะ? ฉันอยากโทรหาเขาก่อน” แอนนี่เอ่ยขึ้นตามตรง
“เอ่อ……เกรงว่าจะไม่ได้ครับ” สีหน้าของเฉินอิงไฉดูย่ำแย่
“พูดอย่างไม่ปิดบังเจ้าหญิงแอนนี่ กระผมและลูกพี่ลูกน้องไม่ได้ติดต่อกันนานมากแล้ว กระผมทราบเพียงว่าช่วงนี้เขาอยู่ที่ยันเจียง ส่วนเรื่องที่ว่าเขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ กระผมไม่ทราบครับ”
“แต่ว่าหากเจ้าหญิงแอนนี่อยากได้ช่องทางการติดต่อของเขา กระผมจะรีบให้คนไปสืบทันทีแต่คงต้องใช้เวลาสักหน่อย” เฉินอิงไฉเบี่ยงหัวข้อการสนทนาอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าตอนนี้เขาไม่สามารถให้ช่องทางการติดต่อของเฉินเฟิงแก่แ
