สาวใช้ค้อมตัวรับคำสั่งก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไป
ส่วนแอนนี่ก็หยิบมือถือออกมาต่อสายหาแฮธาเวย์
“แฮธาเวย์ได้ข่าวของเขาหรือยัง?” เพิ่งโทรติดแอนนี่ก็รีบเอ่ยปากถามทันที เธออยากรู้ข่าวคราวของผู้มีพระคุณของเธอเหลือเกิน
เธอจึงคาดหวังกับแฮธาเวย์ไว้สูงมาก
ถึงแม้แฮธาเวย์จะเป็นคนจีนสัญชาติอังกฤษ ทว่าบ้านเกิดของเธอที่ยันเจียงก็มีอำนาจใหญ่โต ตระกูลใหญ่แบบนี้หากต้องการจะตามหาผู้มีพระคุณของเธอคงจะไม่ใช่เรื่องยาก
“แอนนี่ เพิ่งผ่านไปสองชั่วโมงเองนะ”
“เวลาสองชั่วโมง แค่ออกคำสั่งยังไม่พอเลย อย่าว่าแต่ตามหาคนเลย” อีกด้านหนึ่งของสาย แฮธาเวย์เอ่ยอย่างเอือมระอา เธอคิดไม่ถึงว่าแอนนี่จะรีบร้อนขนาดนี้ เพิ่งลงจากเครื่องก็จะสืบหาข้อมูลของผู้มีพระคุณแล้ว
“ขอโทษนะแฮธาเวย์ ฉันรีบร้อนเกินไป” แอนนี่แลบลิ้นราวกับรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเสียอาการ
“ไม่เป็นไรแอนนี่ ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ และฉันก็รู้ว่าตอนนี้เธอรีบร้อนมาก”
“แต่ว่าหวาเซี่ยมีสุภาษิตหนึ่งกล่าวไว้ว่า:ใจร้อนเกินไปจะอดกินเต้าหู้ร้อน”
“บางเรื่องรีบไปก็ไม่มีประโยชน์”
“หากเธอและคนๆนั้นมีวาสนาต่อกันจริง ถึงไม่ตามหายังไงก็ต้องได้เจอกันแน่ไม่ช้าก็เร็ว” แฮธาเวย์เอ่ยแกมหัวเราะ เธอเข้าใจความรู้สึกของแอนนี่ในตอนนี้ดี เพราะเธอเคยมีความรักในวัยแรกแย้มมาก่อน
“เจอกันไม่ช้าก็เร็วหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของแฮธาเวย์ ฉับพลันแอนนี่ก็ตกอยู่ในภวังค์
เธอนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อแปดปี
