บทที่ 611 ราบคาบ
แม้ว่าการแข่งขันยังไม่สิ้นสุด แต่เขารู้ดีว่า ดูจากแนวโน้มในตอนนี้ ขอแค่ไม่เกิดเรื่องไม่คาดคิด เฉินเฟิงต้องชนะการแข่งขันนัดนี้แน่!
และถ้าเฉินเฟิงชนะล่ะก็ เขากับผูชางจวู้นต้องทำตามเดิมพันสัญญา……
ด้วยชีวิต!
……
ในเวลาเดียวกันนี้เอง
ที่ลู่แข่ง บูกัตติ เวย์รอนสีขาว ใบหน้าของผูชางจวู้นไม่ปรากฏความเย่อหยิ่งจองหองอีกเลย แม้แต่การดูแคลนก็ไม่มี มีแต่ความหวาดกลัว
ถูกต้อง……
เป็นความหวาดกลัว!
แม้เขาจะไม่เห็นลีลาของเฉินเฟิงด้วยตัวเอง ไม่รู้ว่าเฉินเฟิงทำโฟร์ดริฟท์ที่เพอร์เฟ็คผ่านโค้งมรณะ แต่เขารู้ความจริงในข้อหนึ่งว่า เขาถูกเฉินเฟิงทิ้งห่างมากขึ้นทุกที!
และพอหลังจากโค้งที่3 เขากลับมาสงบสติ เล่นในระดับปกติ จนถึงขั้นเหนือปกติ!
สิ่งนี้หมายความว่าอะไร?
หมายความว่า ต่อให้เขาเล่นเหนือกว่าปกติ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินเฟิง!
ทั้งหมดนี้ ทำให้เกิดคลื่นซัดถาโถมในใจขึ้นมา และทำให้เขาอดยอมรับความจริงที่โหดร้ายในเวลาเดียวกันไม่ได้ ต่อให้นับจากนี้เขาเล่นได้ดีเหนือกว่าปกติก็ตาม เขาก็ไม่สามารถพลิกแซงเฉินเฟิงเอาชนะการแข่งขันได้!
การแข่งนัดนี้ เขาแพ้แน่นอนแล้ว!
“เขา……ทำไมเขาถึงแกร่งเช่นนี้?”
ในขณะที่ตกตะลึง ผูชางจวู้นก็อดถามตัวเองในใจไม่ได้
นาทีถัดมา
ไม่ทันที่เขาจะคิดที่มาที่ไปออก บูกัตติ เวย์รอนสีขาวก็มาถึงโค้งมรณะแห่งสนามแข่งใต้ดินเขาคุนซาน ชนเข้าอย่างจังกับรั้วกั้นในโค้งตัวUตัวแรก
“แย่แล้ว!”
ผูชาง
