กว่าหลี่ตงชิงกำลังทำอะไร แต่เขาก็ไม่ได้ให้หวู่เหวินโป๋ไปขัดขวาง กลับปล่อยให้คนย้ายข้างอย่างหลี่ตงชิงทำไป
“ราชารถ!”
“เฉินเฟิง!”
เฉินเฟิง หวู่เหวินโป๋ จี้หงกับนักแข่งหวาเซี่ยยืนอยู่หน้าบูกัตติ เวย์รอนสีดำ รอผูชางจวู้นขับมาที่จุดสิ้นสุด เหล่าผู้ชมยังคงดีใจกันขีดสุด พวกเขาโบกไม้โบกมือตะโกน บางส่วนตะโกนราชารถ บางส่วนตะโกนเฉินเฟิง ขานรับกันไปมา อย่างมโหระทึก
เสียงเฮที่อึกทึกในหู นอกจากหลี่ตงชิงที่กำลังโทรศัพท์อยู่ มองดูเฉินเฟิงยืนอยู่ท่ามกลางนักแข่งหวาเซี่ย นักแข่งกาวลี่คนอื่น แต่ละคนหน้าตาดูหมองคล้ำ ความรู้สึกอย่างกับไปกินหนูตายกันมา หดหู่ขนาดไหนก็ขนาดนั้น
“ว๊าว~”
8นาทีต่อมา เสียงเฮของบรรดาผู้ชมยังไม่ทันหยุด เสียงคำรามของรถแข่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ในความมืด ในที่สุดบูกัตติ เวย์รอนสีขาวก็ปรากฏตัว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหดหู่ที่แพ้การแข่งขัน หรือเป็นเพราะไม่รู้จะสู้หน้าความอัปยศความพ่ายแพ้ครั้งนี้อย่างไร ความเร็วรถของผูชางจวู้นช้ามาก ต่างจากท่าทางตอนเริ่มต้นอย่างสิ้นเชิงที่ “ดูถูกโลกนี้ ว่าใครจะสู้เขาได้” !
