ยหน่ายใจ เขาไม่คิดเลยว่า พอเฉินเฟิงกลับจากญี่ปุ่น ก็หาเรื่องกาวลี่เข้าอีก
แต่ว่าพวกกาวลี่นั่นเห็นได้ชัดว่าไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเฉินเฟิง
ถ้าพวกเขารู้ว่า เฉินเฟิงพึ่งทำเรื่องสะท้านฟ้าสะเทือนดินที่ญี่ปุ่นเมื่อวันก่อน เขาฆ่านินจาญี่ปุ่นไปหลายร้อย ตอนนี้ทำยังไงพวกเขาก็ไม่กล้าพนันกับเฉินเฟิงแน่
“พวกกาวลี่เหิมเกริมมากเกินไปละ สั่งสอนพวกมันซะหน่อย” เฉินเฟิงหัวเราะ
“แค่สั่งสอนนิดหน่อยงั้นหรอ?” ฉู่ยี่เฟยถามเนิบๆขึ้นมาหนึ่งคำ สมาคมการค้าเชียสุ่ยลักพาตัวเฉินเฟิง เฉินเฟิงเล่นบุกตะลุยไปญี่ปุ่น ฆ่าล้างบางสมาคมการค้าเชียสุ่ยกับเสิ่นอิ่น
ครั้งนี้พวกกาวลี่หาเรื่องเฉินเฟิง เฉินเฟิงไม่มีทางแค่สั่งสอนนิดหน่อยง่ายๆแบบนั้นแน่
“ผมคิดจะเอาชีวิตพวกมันด้วย” เฉินเฟิงหัวเราะ ไม่ปิดบังเลยสักนิด
“พยายามอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปล่ะ ตอนนี้นายดังมากพอแล้ว” ปลายสายแว่วเสียงถอนหายใจของฉู่ยี่เฟยลอยมา พลางกำชับอีกคำ เขาเข้าใจเฉินเฟิงดี เขารู้ว่าเฉินเฟิงไม่มีทางสู้โดยไม่มั่นใจ เจ้าราชานักแข่งรถกาวลี่นั่นกล้าพนันกับเฉินเฟิง หาเรื่องตายชัดๆ
สิ่งเดียวที่เขาหวังคือ เฉินเฟิงจะไม่ทำเรื่องให้มันใหญ่ไปนัก เพราะสองวันก่อนเขาพึ่งไปก่อคดีใหญ่ที่ญี่ปุ่นมา
“ครับ”
เฉินเฟิงรับคำเสียงเบา จากนั้นวางสายโทรศัพท์ไป
“บรื้น—“
ห้าทุ่มห้าสิบนาที ตอนพวกเฉินเฟิงสามคนเดินออกมาจากห้องวีไอพี ที่จุดสตาร์ทมีคนอยู่เต็มไปหมดแล้ว ผู้ชมแบ่งกันยืนเต็มสอ
