โป๋พูดขึ้น
“เจ้าพ่อนักแข่งรถประเทศกาวลี่?”
“คือว่า พี่เฟิง หลายปีก่อน ผมกับอาจารย์ของผมมาซื้อสนามแข่งรถแห่งหนึ่งในยันเจียง หลังจากที่บริหารมาหลายปี ตอนนี้สนามแข่งรถนี้กลายเป็นสนามแข่งรถใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของหวาเซี่ย หลังจากที่เจ้าพ่อนักแข่งรถประเทศกาวลี่รู้เรื่อง ก็ได้พานักแข่งรถจำนวนหนึ่งของประเทศกาวลี่มา บอกว่าอยากจะแลกเปลี่ยนกับพวกเรา…” หวู่เหวินโป๋ พูดขึ้นอย่างดีอกดีใจ
เฉินเฟิงพยักหัว สันดานของคนประเทศกาวลี่ เขารู้ดีมาตลอด คำว่าแลกเปลี่ยนของคนพวกนี้ ความจริงแล้ว น่าจะเป็นการมาไล่ที่มากกว่า
“คุณกับลูกศิษย์เจ้าพ่อนักแข่งรถประเทศกาวลี่ นัดแข่งขันกันเมื่อไหร่?” เฉินเฟิงถามขึ้น
“ผมกับลูกศิษย์เจ้าพ่อนักแข่งรถประเทศกาวลี่ แข่งขันกันรอบรองสุดท้าย น่าจะประมาณห้าทุ่มกว่าคืนนี้” หวู่เหวินโป๋พูดขึ้น
“งั้นผมอยู่ดูคุณแข่งขัน”
เฉินเฟิงไม่ค่อยสนใจการแข่งรถเท่าไหร่ เดิมคิดไว้ว่าหลังจากคุยกับหวู่เหวินโป๋เสร็จแล้ว ก็จะไปจากที่นี่ แต่ตอนนี้ได้ยินคำพูดของหวู่เหวินโป๋แล้ว เขากลับเปลี่ยนใจแล้ว
“ได้”
ได้ยินว่าเฉินเฟิงจะไปดูการแข่งรถ หวู่เหวินโป๋ตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที
หลังจากครึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนปรากฏตัวในสนามจอดรถของเขตคุนซาน
เป็นรถบรรทุกแต่ละคันขับเข้ามาในสนามจอดรถ โอนรถบรรทุกพวกนั้นมีรถมอเตอร์ไซต์ หรือรถสปอร์ตที่งดงาม ทั้งหมดเป็นป้ายรถของประเทศกาวลี่
“พี่เฟิง พวกนั้นล้วนเป็นรถของนักแข่งรถประเทศกาว
