ร
เฉินเฟิงเดินผ่านไปห้องแล้วห้องเล่า สังหารนักฆ่าตายไปคนแล้วคนเล่า
เพียงแค่ไม่กี่นาที เฉินเฟิงก็เดินมาถึงห้องสุดท้ายแล้ว
ภายในห้อง ซานปุ่นถาวชี่หลังนั่งอยู่บนโซฟา ราวกับว่านั่งรอเฉินเฟิงโดยเฉพาะ ไม่มีท่าทางที่หวาดกลัว มีแค่ความเกลียดชังที่โมโหอย่างบ้าคลั่ง！
“ฉันได้เอาเรื่องที่นายมาที่นี่บอกแก่ท่านใหญ่เทียนจ้าวแล้ว ท่านใหญ่เทียนจ้าวและประธานกงปุ่นก็ใกล้จะมาถึงที่นี่แล้ว นายตายแน่！！”
ซานปุ่นถาวชี่หลังหายใจหอบๆ หน้าแดงก่ำ พูดตะโกนเสียงดัง ไม่รู้ว่าเป็นการขจัดความกลัวที่อยู่ในใจที่ลึกที่สุด หรือว่ากำลังระบายอารมณ์ที่กลัดกลุ้มของตัวเอง
“ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้กับพวกเขา แต่น่าเสียดายจัง นายคงไม่ได้เห็นแล้ว！”
เฉินเฟิงยิ้มเบาๆ แล้วยกมือขึ้น ปากกระบอกปืนเล็งไปยังซานปุ่นถาวชี่หลังแล้ว
“นายจะ……”
คำพูดของเฉินเฟิงดังกังในหู ซานปุ่นถาวชี่หลังตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง แต่ไม่ได้รอให้เขาพูดจนจบ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นมาขัดจังหวะแล้ว
“พู——”
นาทีต่อมา กะโหลกศีรษะของซานปุ่นถาวชี่หลังก็โดนเจาะทันที ล้มลงบนโซฟาแล้ว
เลือดเปรอะเปื้อนทั่วใบหน้าของเขา แต่สามารถเห็นได้อย่างเลือนราง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ครั้งนี้
สำหรับเขาแล้ว ที่หวาดกลัวไม่ใช่ว่ากลัวตาย แต่เป็นเพราะเขาเข้าใจความหมายที่เฉินเฟิงพูด！
เกิดเรื่องใหญ่แล้ว！！
หลังจากที่เฉินเฟิงระเบิดศีรษะของซานปุ่นถาวชี่หลัง ทั้งสำนักใหญ่ขวัญนินจาก็ไม่มีใครรอดชี
