็ได้เปลี่ยนไป！
เพราะว่าหัวหน้าซานปุ่นถาวชี่หลังของสำนักขวัญนินจาเป็นกังวลอย่างมากอีกทั้งยังได้ออกคำสั่งมา หลังจากประชุมเสร็จจงเถียนอิงจู้ก็ได้โทรหาจิ่งเถียนซ่านเอ้อทันที
หลังจากที่รู้ว่าจิ่งเถียนซ่านเอ้อกำลังจะกลับฐานทัพ ก็วางใจขึ้นมา
แต่เวลานี้ ใบหน้าของเขาไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ทันใดนั้นหัวใจก็เต้นมาถึงลำคอ！
“เร็ว ส่งเสียงกริ๊งเตือนทันที！！”
หลังจากงุนงงไม่นาน จงเถียนอิงจู้เหมือนแมวโดนเหยียบหาง ขนฟูขึ้นโดยปริยาย เขาได้ทำการตะโกนออกมาอย่างรีบร้อน
“ใช่….ใช่ ท่านจงเถียน！”
ในกล้องวงจร นักฆ่าตอบโดยไม่รู้ตัว จากนั้นไปส่งเสียงเตือน
สำหรับสำนักนินจาแล้ว การแจ้งเตือนที่สำนักใหญ่ไม่ได้ตั้งไว้เพื่อป้องกันการโจมตีของศัตรู แต่จะสามารถเรียกนักฆ่าทั้งหมดออกมาได้ในครั้งเดียว——เพียงแค่สัญญาณเตือนดัง นักฆ่าทุกคนสามารถได้ยินทันที นอกจากนี้ยังหยิบวิทยุสื่อสารที่พกติดตัวออกมา ตามด้วยออกคำสั่ง
ในเวลาเดียวกัน
เฉินเฟิงมาถึงล็อบบี้ของสำนักใหญ่ของขวัญนินจาแล้ว
สำหรับคนธรรมดา ฐานทัพลึกลับอย่างสำนักใหญ่ขวัญนินจา เป็นไปได้ยากมาก แต่เฉินเฟิงไม่รู้สึกแปลกเลยแม้แต่น้อย
ห้องโถงว่างเปล่า ไม่เห็นใครเลยสักคน เฉินเฟิงมองไปที่อาคารคล้ายโกดังใกล้ห้องโถง แวบหนึ่งก็หันไปเห็นประตูทางเข้าห้องยิงปืน
พบว่า ได้สะกิดหัวใจของเฉินเฟิง ร่างกายหายแวบ ไปที่ห้องยิงปืนอย่างรวดเร็ว
“กริ๊ง…..กริ๊ง…กริ๊ง…..”
เมื่อเฉินเฟิงเดินมา
