บทที่ 571 ฆ่า
“พวกเราไปกันเถอะ!”
หลังจากได้คำตอบ ซงเสี้ยจื้อจิ่วก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ รีบพูดกับจวั่นฉีโย่เอ้อทันที
“ครับ ท่านซงเสี้ย!”
จวั่นฉีโย่เอ้อรับคำสั่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้ช่องทางการสื่อสารเฉพาะของสำนักนินจาเพื่อแจ้งนินจาที่เหลือให้ถอยกลับ
ทันใดนั้นกลุ่มคนที่องอาจบริเวณเหล่านั้นก็รวมตัวกัน หมอบลงอยู่บนพื้นหญ้า มองไปทุกทิศทางเพื่อมองหา ร่างของเฉินเฟิง
โดยมีนินจาทั้งเก้าจากสำนักนินจาซึ่งนำโดยจวั่นฉีโย่เอ้อกำลังคอยปกป้องซงเสี้ยจื้อจิ่ว ใช้ต้นไม้และหญ้าเป็นที่อำพรางและหนีไปอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม
จนกระทั่งซงเสี้ยจื้อจิ่วหนีไปที่จากสวนสนุก ก็ไม่ได้ยินเสียงปืนอีกเลยซึ่งทำให้ นินจา สิ่งนี้ทำให้ซงเสี้ยจื้อจิ่วและจวั่นฉีโย่เอ้อรู้สึกแปลกมาก
“ท่านซงเสี้ย ฉันรู้สึกมีบางอย่างไม่ถูกต้อง เฉินเฟิงคนนั้นกลับมาเพื่อฆ่า เห็นได้ชัดว่ามันต้องการจะฆ่าพวกเราทั้งหมด แต่ผ่านไปนานขนาดนี้มันยังไม่ยอมชักปืนหรือพวกมันจะเดาได้ว่าพวกเราจะหนี?” จวั่นฉีโย่เอ้อหยุดเท้ากะทันหันและพูดเสียงต่ำ
“ข้างหน้า…ข้างหน้ามีคน!”
ไม่ทันที่ซงเสี้ยจื้อจิ่วจะตอบกลับ นินจาคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆก็อุทานออกมา
อ่าาาาาาา……………….
ตามเสียงของนินจาที่ดังออกมา นินจาแปดคนรวมทั้งซงเสี้ยจื้อจิ่วและจวั่นฉีโย่เอ้อ ก็หันไปมองข้างหน้าอย่างพร้อมเพรียงและเห็นเฉินเฟิง ยืนถือปืนด้วยมือเดียวรอพวกเขาอยู่อย่างภาคภูมิใจ
จ้อง!
เมื่อเจอแบบนี้ก็ทำให้ซงเสี้
