ขา
ความเร็วของเฉินเฟิงเขาเทียบไม่ได้ เขาไม่สามารถพาซงเสี้ยจื้อจิ่วหนีรอดไปได้!
ราวกับจะยืนยันการตัดสินของจวั่นฉีโย่เอ้อ เมื่อเขาหันกลับไปและเตรียมที่จะใช้กำลังทั้งหมดเพื่อวิ่งต่อไปอย่างดุเดือดทันใดนั้นเขาก็เห็นเฉินเฟิงยืนอยู่ข้างหน้าขวางทางพวกเขา
“ขอรับ!”
เมื่อเห็นฉากนี้ จวั่นฉีโย่เอ้อยอมแพ้ที่จะหนี เขาวางซงเสี้ยจื้อจิ่วลง คำรามเสียงดังและพุ่งเข้าหาเฉินเฟิง
ปัง
วินาทีต่อมาเขาพุ่งไปข้างหน้าเฉินเฟิง ชกเฉินเฟิงด้วยหมัด แต่เฉินเฟิงกลับไม่เป็นอะไรเป็นเขาที่มือขวาแตก แทบจะระเบิดมีเลือดออกมาไม่หยุดไหล
พึบ!
เฉินเฟิงไม่ให้โอกาสจวั่นฉีโย่เอ้อได้ลงมืออีกครั้ง ราวกับตบแมลงวัน มือเดียวฟาดจวั่นฉีโย่เอ้อตายลงบนพื้น
“ฮือ…ฮือ…”
เมื่อเห็นว่าจวั่นฉีโย่เอ้อถูกเฉินเฟิงถูกฆ่าตายอย่างง่ายดาย ซงเสี้ยจื้อจิ่วจึงไม่คิดหนีต่อไปอย่างไร้ประโยชน์ แต่ล้มลงกับพื้นหายใจหอบ
เหตุผลอันน้อยนิดของเขาบอกเขาว่าวันนี้เขาต้องตายแล้ว!
นอกจากนี้ยังมีเสียงในใจบอกเขาว่า นี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ในผืนแผ่นดินญี่ปุ่นนี้และโลกแห่งการต่อสู้ทั้งหมดจะต้องจ่ายอย่างสมควรสำหรับการประเมินการต่อสู้ของเฉินเฟิงต่ำเกินไป!
“อิงมู่จวั่นเอินเคยเล่าไว้ว่า ตอนที่นายซุ่มโจมตีมหาปรมาจารย์เชียนเย่และท่านจายเถิง
มหาปรมาจารย์เชียนเย่ก็หลบกระสุนได้และยิงตอบโต้กลับ นายฆ่าเขาได้อย่างไร?”
ทันทีที่เห็นเฉินเฟิงก้าวไปข้างหน้า ซงเสี้ยจื้อจิ่วก็รู้ว่าเวลาแห่
