ให้พวกเขาถูกลงโทษ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ยังไงก็ดีกว่าตายอยู่ในมือของเฉินเฟิง
หลังจากประมาณสิบนาที ภายใต้การรอคอยอย่างหวาดกลัวและไม่สงบสุขของพวกซงเสี้ยจื้อจิ่ว ภายใต้การรอคอยอย่างตื่นเต้นของหลินหวั่นชีว ห้องที่นั่งของเธอ ลงมาถึงด้านล่างสุดอย่างเชื่องช้า
ในขณะที่เฉินเฟิงจ้องมองดูพวกซงเสี้ยจื้อจิ่ว ก็ยังเหลือบสายตาตรวจสอบดูทุกที่นั่งที่มาถึงด้านล่างสุด มองเห็นหลินหวั่นชีวถูกมัดผูกติดกับที่นั่งส่วนล่าง
เฉินเฟิงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่พูดไม่จา ดึงประตูเปิดออก
“ฮือๆ…”
มองเห็นเฉินเฟิง หลินหวั่นชีวตื่นเต้นดีใจจนตัวสั่น น้ำตานองหน้า เธออยากจะพูดอะไร แต่ปากถูกผ้าปิดไว้ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ ทำได้เพียงส่งเสียงอือๆ
“ไม่เป็นไรแล้ว”
เป็นผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงของหลินหวั่นชีว ใบหน้าบวมแดง ท่าทีที่ตื่นเต้นจนน้ำตาไหล ในใจเฉินเฟิงเจ็บปวด เดินเข้าไปในห้องนั่ง แกะเชือกออก แล้วก็อุ้มหลินหวั่นชีวขึ้นมา
ฝุบ
ทันใดนั้น เฉินเฟิงไม่รอช้า อุ้มหลินหวั่นชีวไว้ เคลื่อนไหวร่างกาย ออกมาจากห้องที่นั่งเหมือนดั่งวิญญาณ รวดเร็วอย่างที่สุด
หลังจากนั้น…
ความกังวลของเขาเป็นเพียงส่วนเกิน
พวกคนที่อยู่ด้านล่างชิงช้าสวรรค์ไม่มีใครฉวยโอกาสนี้ลงมือฆ่าเขา พวกเขายังคงคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้ามองดูบนพื้นอย่างตื่นตระหนก ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
“เอ่อ…”
ในอ้อมอกของเฉินเฟิง หลังจากที่หลินหวั่นชีวเห็นทั้งหมดนี้แล้ว ก็อึ้งไปทันที
หลังจากที่เธอได้
