ความสามารถในการเคลื่อนไหว นอนอยู่บนพื้นเหมือนดั่งสุนัข เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย
นาทีต่อมา ไม่รอให้ซงเสี้ยจื้อจิ่วได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เฉินเฟิงที่หิ้วศพของเชียนเย่จี๋เจิ้งไว้ เดินไปตรงหน้าจายเถิงเหย่สุง
“สม…สมควรตาย พวกเราประทาทคุณเกินไป”
จายเถิงเหย่สุงพยายามเงยหัวขึ้น มองดูเฉินเฟิง คำพูดเต็มไปด้วยความเสียใจภายหลังกับการกระทำของตนเอง
ถึงแม้ฝีมือการต่อสู้ของเฉินเฟิงจะเป็นเพียงหั้วจิ้งชั้นต้น อย่างมากก็สามารถฆ่าจอมยุทธ์ชั้นกลางของปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ แต่ความสามารถในการใช้อาวุธปืนของเฉินเฟิงโดดเด่นมาก ทั้งสองอย่างมารวมกัน แม้แต่เขากับเชียนเย่จี๋เจิ้งหั้วจิ้งชั้นต้นสองคนก็รับมือไม่ไหว
ปัง ปัง ปัง ปัง
สิ่งที่ตอบกลับจายเถิงเหย่สุงคือเสียงปืนดังสี่ครั้ง เฉินเฟิงยกเท้าขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เหยียบตรงข้อเท้าของจายเถิงเหย่สุงก่อน แล้วตามด้วยข้อมือ
“แก๊ก…”
เสียงกระดูกหักดังขึ้น ข้อมือข้อเท้าของจายเถิงเหย่สุงแตกหัก ด้วยกำลังภายในที่น่ากลัว จนทั้งเลือดทั้งเนื้อดูเลือนราง
ตอนนี้ จายเถิงเหย่สุงหมดสิ้นความสามารถในการต่อสู้แล้วอย่างสิ้นเชิง
ทำทั้งหมดนี้แล้ว เฉินเฟิงค่อยหิ้วจายเถิงเหย่สุงขึ้นมาเหมือนดั่งหิ้วไก่น้อย
ในขณะเดียวกัน ดาบสองเล่มหล่นออกมาจากในแขนเสื้อตกลงบนพื้น
“คุณ…คุณช่างรอบคอบจริงๆ…”
จายเถิงเหย่สุงหัวเราะอย่างขมขื่น เดิมคิดจะใช้โอกาสตอนที่เฉินเฟิงผ่อนคลายที่สุด ลงมืออย่างรว
