้านบนสุดของชิงช้าสวรรค์ หลินหวั่นชีวถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้ จึงมองไม่เห็นด้านล่าง หลังจากได้ยินขวัญนินจาคนนั้นพูดขึ้น ในใจก็ตื่นตระหนก สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและไม่เป็นสุข
“แม่ง หากเฉินเฟิงคนนั้นไม่ลักลอบฆ่า โจมตีพวกเราอย่างไม่ทันตั้งตัว พวกเราจะต้องสูญเสียพี่น้องมากมายขนาดนั้นหรือ?”
“ใช่ หากมหาปรมาจารย์เชียนเย่ กับหาปรมาจารย์จายเถิงเหย่สุงลงมือตั้งแต่แรก เฉินเฟิงคนนั้นก็จะไม่สามารถฆ่าคนของพวกเรามากมายขนาดนี้ได้อย่างง่ายดาย…”
สิ่งที่ตอบหลินหวั่นชีวคือแต่ละเสียงที่พูดคุยกัน คนแทบทั้งหมดต่างก็คือว่าเฉินเฟิงถูกฆ่าตายไปแล้ว แต่เมื่อชายคนหนึ่งพูดได้เพียงครึ่งเดียว ก็รู้สึกเหมือนถูกคนบีบคอ ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก
ภายใต้ค่ำคืนมืดมิด เขาเบิกตาโต มองดูตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เหมือนกำลังมองสิ่งที่ไม่อาจเกิดขึ้นบนโลกนี้แบบนั้น
ฝุบๆฝุบๆฝุบ…
ทันใดนั้น สายตาอีกมากมายหันไปมองด้านหน้า รอบๆทั่วทั้งชิงช้าสวรรค์ตกอยู่ในความเงียบอย่างแปลกประหลาด
ไม่ว่าจะเป็นพวกขวัญนินจายอดฝีมือ หรือนินจาทั้งเก้า สายตาของพวกเขามองไปทางด้านหน้าพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
ภายใต้แสงไฟอันน้อยนิด สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน บนใบหน้าของพวกเขาต่างก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เพราะตามที่พวกเขาเห็น สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า เฉินเฟิงหิ้วเชียนเย่จี๋เจิ้งกับจายเถิงเหย่สุง พร้อมกับพาซงเสี้ยจื้อจิ่ว กำลังเดินมาทางด้านหน้า
ไม
