สุด
ค่ำคืนมืดมิด เฉินเฟิงรวบรวมกำลังภายใน รวมพลังกายใจ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วที่สุด หลบเข้าไปในที่ซ่อนก่อนหน้านี้ก่อน หยิบ MP5A1 ที่ทิ้งไว้ตรงนั้นขึ้นมา
ปืนกลอยู่ในมือ เฉินเฟิงไม่รีรอ เล็งไปที่ร่างของจายเถิงเหย่สุงเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เหนี่ยวไกอย่างเด็ดขาด
“ปังๆปังๆปัง…”
ทันในนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้น
กระสุนคำรามออกจากลำกล้อง เกิดเป็นประกายไฟ สร้างเป็นตาข่ายพลังยิงที่น่ากลัว พุ่งตรงไปยังจายเถิงเหย่สุงที่อยู่ด้านหน้า แทบปกคลุมภายในบริเวณสิบเมตรหน้าหลังซ้ายขวาของจายเถิงเหย่สุง
ถึงแม้ความเร็วที่กระโดดหนีด้วยขาเดียวของจายเถิงเหย่สุง จะไม่แพ้จอมยุทธ์อ้านจิ้งปกติ และระยะห่างจากเฉินเฟิงในตอนนี้ก็ประมาณร้อยเมตร แต่เฉินเฟิงกลับปิดล้อมทุกทางหนีของเขา ทำให้เขาไม่สามารถหลบพ้นได้
“พัฟ พัฟ พัฟ”
เลือดพุ่งกระเด็น กระสุนสามนัดยิงถูกจายเถิงเหย่สุงแทบจะพร้อมกัน ทำให้ร่างกายเขาหยุดชะงัก แล้วก็ล้มลงกองพื้น
“ปัง…”
และในตอนนี้ เสียงกระสุนปืนทะลุผ่านอากาศอีกหนึ่งนัด
บนหลังคาสามชั้น อิงมู่จวั่นเอินเหนี่ยวไกปืนอย่างเด็ดขาด กระสุนปืนพุ่งคำรามไปหาเฉินเฟิง
ต้องบอกว่า อิงมู่จวั่นเอินเป็นนักฆ่าที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่ง เขาอาศัยจังหวะยิงตอนที่เฉินเฟิงหยุดยิง นี่คือโอกาสที่ดีที่สุด เป็นโอกาสเดียวของเขา
หลังจากนั้น….
เฉินเฟิงรู้แต่แรกแล้ว ทันทีที่เขายิงเสร็จ ร่างกายก็เคลื่อนไหวทันที ยืดหยุ่นเหมือนดั่งแมวป่า กระโดดไปด้า
