บทที่ 565 รับมือไม่ทัน
นอกจากนี้ พวกนินจาก็เหมือนกับการปฏิบัติแบบทหาร ด้านในก็มีกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัด——คนที่ตำแหน่งน้อยต้องห้ามมีเงื่อนไขใดๆ และพร้อมมอบชีวิตให้คนตำแหน่งสูงกว่า ไม่อย่างนั้น อาจจะพบจุดจบที่น่าอนาถ！
ในสถานการณ์แบบนี้ นินจาที่เหลือหกกลุ่มนั้นถึงแม้ว่าจะถูกเฉินเฟิงทำให้กลัวจนหัวหด แต่ก็ยังก้มหน้ารับคำสั่งจากอิงมู่จวั่นเอินอยู่ แล้วก็ลุกขึ้นอีกครั้ง พลันรีบตรงไปที่ชิงช้าสวรรค์สวรรค์ทันที
ยามค่ำคืน พวกเขาต่างพากันคำนับทีละคน แล้วรีบวิ่งกึ่งคลาน และยิ่งทำให้รู้สึกต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีฮึดสู้
แต่ด้านบนของชิงช้าสวรรค์นั้น หลินหวั่นชีวแม้ว่าจะไม่ได้เห็นเฉินเฟิงสังหารนักฆ่าทั้งสี่คน แต่ถ้าดูจากเสียงปืนและคำสั่งของจวั่นฉีโย่เอ้อแล้ว ก็สามารถจะคาดเดาสถานการณ์ต่อไปได้
นางรู้ดีว่าเฉินเฟิงนั้นชิงลงมือก่อน เพื่อให้พวกนั้นรับมือไม่ทัน และก็ทำลายความฮึกเหิมของพวกนั้น
แต่ว่าภายในใจของนางก็ยังรู้สึกเศร้าใจ แววตาก็ดูวิตกกังวลอย่างมาก
เพราะว่าสิ่งที่นางเห็นในตอนนี้ นางเองก็ยังไม่แน่ใจจำนวนที่แท้จริงของพวกนินจา
“พี่เฉินเฟิง ท่านจะต้องมีชีวิตรอดให้ได้”
หลินหวั่นชีวกัดปากตัวเองแน่น ดวงตาก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา
และในเวลาเดียวกัน คนที่หลบซ่อนตัวห่างจากชิงช้าสวรรค์ประมาณสองร้อยเมตร อย่างเฉินเฟิงก็เปลี่ยนเป็นปืนกลMP5A1สองอัน แต่ว่าเขาไม่ได้ตามไปกำจัดพวกนินจาที่กำลังไปที่ชิงช้าสวรรค์
เพราะว่า เ
