สิบคนเป็นชั้นกลาง”
“นอกจากนี้ก็ยังมีนินจาชั้นสูงของครอบครัวกงปุ่นและครอบครัวชงเต่าอีกสองคน คือท่านจายเถิงเหย่สุงและเชียนเย่จี๋เจิ้ง…..” เพราะคำพูดของเฉินเฟิงนั้นจึงทำให้เขาเชื่อใจ และเลือกที่จะพูดออกมา เพราะเขาตกหลุมพรางของเฉินเฟิง จึงทำให้เขาพูดทุกอย่างออกมาจนหมด
“แล้วแบ่งกำลังพลยังไง?” เฉินเฟิงถามขึ้น
“พวกข้าจำนวนหนึ่งร้อยคนได้แบ่งกันสอดแนบตามจุดรอบๆ สวนสนุก และจะคอยรายงานความเรียบร้อยอยู่ตลอด และนินจาอีกสามสิบคนนั้นก็จะหลบซ่อนตัวอยู่บริเวณชิงช้า และนินจานักฆ่าอีกสี่คนก็จะนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของชิงช้า พวกเขาต่างถือปืนสไนเปอร์ติดตัว และรับผิดชอบในการยิงเป้า
นินจาผู้นั้นไม่กล้าแม้แต่จะปิดบัง เขาพูดออกมาจนหมด “จายเถิงเหย่สุงกับเชียนเย่จี๋เจิ้ง คอยอยู่ที่ชั้นสาม อ่อ และเพื่อนของเจ้าก็นั่งอยู่บนชิงช้าด้วยเหมือนกัน ทั้งหมดนี้เป็นการแบ่งกลุ่มของแผนเรา และข้าก็ไม่ได้โกหกเลยแม้แต่น้อย!”
“เจ้าไม่ได้โกหกข้าจริงๆ และข้าก็จะไว้ชีวิตเจ้า”
สิ่งที่นินจาผู้นี้บอกมานั้นตรงกับที่เขาคิดไว้ไม่ผิด เขาหยักหน้า หลังจากนั้นก็ใช้ฝ่ามือตบไปที่ด้านหลังศีรษะของนินจาผู้นั้นจนสลบลงไปนอนที่พื้นอีกครั้ง
เฉินเฟิงไม่ได้ต้องการจะให้เขาตาย แต่ว่าหลังจากนี้เขาจะสามารถรอดไปได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับชะตาชีวิตของเขาแล้ว
พอเขาได้รู้จำนวนคนและแผนการคร่าวๆ แล้วนั้น เฉินเฟิงก็ไม่รีรอ ใช้จังหวะที่ยังมืดอยู่ และเงาของพุ่มไม้
