ันออกพบคนบุกเข้ามา!”
พอเตรียมการเสร็จ เฉินเฟิงก็เอาหูฟังออก แล้วเรียนเสียงของชายผู้นั้น แล้วกดเสียงให้ต่ำลง เพื่อพูดรายงาน
เพื่อเป็นอันหนึ่งอันเดียวทั้งการปฏิบัติและสอดส่อง นินจาทุกคนต่างมีวิทยุสื่อสารกันครบทุกคน
ในตอนนี้ พอเฉินเฟินพูดจบ ทุกคนจึงได้ยินกันหมด!
เฉินเฟิงมาที่หวาเซี่ยแล้วหรือ?!
พอเฉินเฟิงพูดจบ นินจาที่คอยแอบซุ่มอยู่รอบนอกก็พากันลุกขึ้นมาทันที แล้วมองไปทางด้านตะวันออกพร้อมกัน
แต่พวกนักฆ่าที่อยู่ด้านบนนั้นพอได้ยินเช่นนั้น ก็ลุกขึ้นมา แล้วก็ยกกล้องขึ้นมาส่องดูทางด้านตะวันออก
“บอกข้ามา ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”
และในเวลาเดียวกัน จายเถิงเหย่สุงที่อยู่บนชั้นสามก็ร้องถามขึ้นอย่างเสียงดัง ด้วยน้ำเสียงที่อึ้งและตกใจ
“พ่าง!”
“พ่าง!”
“พ่าง!”
“พ่าง!”
และเป็นเสียงปืนสี่ครั้งที่ตอบจายเถิงเหย่สุง
เสียงของปืนนั้นดังสนั่น พลางทำลายความเงียบสงัดตอนกลางคืนไปด้วย และยังเป็นการบอกทุกคนว่า
เฉินเฟิง ได้บุกมาหวาเซี่ยแล้ว!
เฉินเฟิงเรียนแบบเสียงของชายผู้นั้นแล้วพูดขึ้น จนทำให้ล่อความสนใจทุกคน และก็ใช้โอกาสนี้ลั่นไกปืนพร้อมกันสี่อัน แล้วยิงทันที
ในระหว่างนั้น นินจาด้านหน้าสองคนก็ล้มลงไปกองด้วยกัน ด้านหลังสองคนก็ลงไปนอนกองเหมือนกัน และห่างกันไม่ถึงหนึ่งวินาที
“เพล้ง! เพล้ง!”
หลังจากที่ได้ยินเสียงปืนดัง เสียงกระจกแตกก็ดังขึ้น กระสุนสี่นัดราวกับว่าติดตั้งอุปกรณ์ติดตาม เพราะทุกนัดยิงไปที่ศีรษะของนักฆ่าทั
