อยู่ไหม?
คนเรามีแค่ชีวิตเดียว มีสิ่งที่ทำได้ มีสิ่งที่ทำไม่ได้
ถ้าทุกเรื่องสามารถแสวงหาแต่สิ่งดีๆหลบเลี่ยงจากเรื่องร้าย คิดเพื่อตนเอง ชีวิตแบบนั้น ยังมีความหมายอะไร?
“ถ้าอย่างนั้นนายก็ไปเถอะ ต้องการให้ฉันช่วยเหลืออะไร ก็พูดมาเต็มที่ สิ่งที่ทำได้ ฉันจะช่วยนายทำเอง” สือโพ่จุนพูด
เฉินเฟิงพยักหน้า “งั้นเอาแบบนี้แล้วกันครับ พี่สือ พี่ช่วยผมแพร่ข่าวออกไป”
“ข่าวอะไร?”
“ขวัญนินจาจับตัวหวั่นชีว”
“พี่สือ ไม่ว่าขวัญนินจาจะยอมรับไหม พี่ก็ต้องปล่อยข่าวนี้ออกไป พยายามคิดทุกวิถีทาง ใช้ทรัพยากรที่สามารถใช้ได้ทั้งหมด ในการปล่อยข่าวนี้ออกไป พยายามทำให้วงการศิลปะการต่อสู้ทั่วโลกรู้ว่าหวั่นชีวเป็นลูกสาวของมหาปรมาจารย์หลิน” เฉินเฟิงพูดอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของสือโพ่จุนเป็นประกาย：“นายอยากจะใช้วิธีนี้ ทำให้วงการศิลปะการต่อสู้ทั่วโลกกดดันวงการศิลปะการต่อสู้ประเทศญี่ปุ่น?”
“ถูกต้องครับ” เฉินเฟิงพยักหน้า ：“ห้ามหยามเกียรติมหาปรมาจารย์ นี่คือกฎที่วงการศิลปะการต่อสู้ทั่วโลกรู้ดี ไม่ว่าสมาคมการค้าเชียสุ่ยทำให้ตนเองเป็นผู้บริสุทธิ์แค่ไหน แต่ขอแค่เป็นคนที่มีตาต่างสามารถดูออก เรื่องลักพาตัวหวั่นชีวเป็นฝีมือของสมาคมการค้าเชียสุ่ย”
“เรื่องนี้เป็นฝีมือของสมาคมการค้าเชียสุ่ย แต่วงการศิลปะการต่อสู้ของประเทศญี่ปุ่นกลับนิ่งเฉย ในทางกลับกันพวกเขากลับเข้าข้างสมาคมการค้าเชียสุ่ย”
“พวกเขาทำแบบนี้ เท่ากับทำลายกฎวงการศิลปะการต่อสู
