นี้สมาคมการค้าเชียสุ่ยเป็นคนทำ แต่พวกเขาไม่มีหลักฐาน”
“ไม่มีหลักฐาน พวกเขาก็ไม่สามารถหาเรื่องสมาคมการค้าเชียสุ่ยได้”
เฉินเฟิงขมวดคิ้ว สือโพ่จุนพูดมีเหตุผล สมาคมการค้าเชียสุ่ยถนัดทำเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด คราวที่แล้วที่เกาะมุ๋ยลายก็ส่งหวางหงอี้มาลอบฆ่าเขา สมาคมการค้าเชียสุ่ยทำอย่างแนบเนียน ไม่เอาตนเองออกมาเกี่ยวข้องเลยสักนิด
ลักพาตัวหลินหวั่นชีวครั้งนี้ ก็เหมือนกัน
“ยังมีอีกความเป็นไปได้หนึ่ง ซึ่งก็คือพวกเขากลัวมหาปรมาจารย์หลิน” สือโพ่จุนพูดอีกหนึ่งประโยค
เมื่อได้ยินคำว่ามหาปรมาจารย์หลิน หูของทุกคนอดไม่ได้ที่จะตั้งขึ้นมา เพราะถึงอย่างไรหลินชิงตี้ก็หายตัวไปนานเกือบยี่สิบปีแล้ว ทุกวันนี้เขาอยู่หรือตายทุกคนก็ยังไม่รู้
“คิดว่าทุกคนคงรู้ดี เรื่องที่เมื่อสิบแปดปีก่อนมหาปรมาจารย์หลินหายตัวไป”
“เกี่ยวกับมหาปรมาจารย์หลินไปที่ไหน พวกเราไม่กล้าพูด”
“แต่วา พวกเราสามารถมั่นใจได้ว่า มหาปรมาจารย์หลินน่าจะยังมีชีวิตอยู่” สือโพ่จุนพูดเสียงเคร่งขรึม
ยังคงมีชีวิตอยู่？！
เมื่อได้ยินเรื่องนี้ สีหน้าของคนที่ทำหน้าที่รับผิดชอบของตระกูลฉินและส้งลี่เฉิงเปลี่ยนไปทันที ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นคนคัดค้านเรื่องการเอาจี้เต้าเจินเจี่ยไปแลกกับหลินหวั่นชีว
ทำไมพวกเขาถึงคัดค้าน?
ก็เป็นเพราะคิดว่าหลินชิงตี้ตายไปแล้ว
แต่ตอนนี้ สือโพ่จุนกลับบอกว่า หลินชิงตี้อาจจะยังมีชีวิตอยู่
ถ้าหากหลินชิงตี้ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ เขากลับมาครั้
