บทที่ 549 ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษยันเจียง
หลังจากฝึกซ้อมมาตลอดทั้งวัน เฉินเฟิงถอนหายใจยาวๆ
เขาลงจากเตียง หลังจากอาบน้ำแปรงฟันแล้วนั้น เฉินเฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา
เดิมทีเขาอยากโทรหาสือโพ่จุน ถามเรื่องของหลินหวั่นชีวว่าเป็นยังไงบ้าง แต่กดเบอร์ไปได้ครึ่งหนึ่ง เฉินเฟิงกลับล้มเลิกความคิดนี้
ทางด้านสือโพ่จุนน่าจะไม่มีอะไรคืบหน้า ถ้ามีอะไรคืบหน้า เขาจะต้องบอกตน
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินเฟิงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาเสี้ยเมิ่งเหยา ถามเสี้ยเมิ่งเหยาว่าช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง
ในเวลานี้เอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เฉินเฟิงขมวดคิ้วเป็นปม ใครกันมาหาตนในเวลานี้? คนที่รู้ว่าตนอยู่นี่มีไม่มาก
เดินไปถึงที่ประตู หลังจากเปิดประตู
ผู้ชายสวมชุดทหารสามคนยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง
ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงกลางกระตุกยิ้มมุมปาก ด้านหลังของชายวัยกลางคน มีทหารใบหน้าเคร่งขรึมอายุราวสามสิบกว่าๆยืนเอาไว้
“สวัสดีครับคุณเฉิน” ชายวัยกลางคนคลายยิ้มแล้วยื่นมือออกมา
“สวัสดีครับ” เฉินเฟิงยื่นมือออกไปจับมือของชายวัยกลางคนด้วยความแปลกใจเล็กน้อย สามคนตรงหน้าเป็นเจ้าหน้าที่ทหารอย่างชัดเจน อีกทั้งดูจากดาวบนบ่าของชายวัยกลางคน ยศของทหารทั้งสามคนไม่น้อยเลย
เพียงแต่ ทำไมทหารถึงมาหาตน?
“ขอแนะนำตนเองก่อนนะครับ ผมชื่อหวังเฟิง หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการพิเศษยันเจียง” อย่างรวดเร็ว ชายวัยกลางคนบอกว่าตนเป็นใครมาจากไหน
ฝ่ายปฏิบัติการพิเศษ？
เฉินเฟิงตกใจเล็กน้อย
