ย กระตุกยิ้มด้วยความดูถูก ：“คุณปู่ครับ ออกจากภูเขาทำไม? ไปแย่งชิงอันดับกับพวกอัจฉริยะโง่ๆในวงการสามัญชนพวกนั้นหรอ?”
“เจี้ยนเฟิง อย่าเหิมเกริมขนาดนี้ วงการศิลปะการต่อสู้ของหวาเซี่ยยังมีปีศาจขั้นสูง” หัวหน้าตระกูลหลี่ขมวดคิ้วเป็นปม ผู้สืบทอดที่ตระกูลหลี่เลี้ยงดูมานั้นดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวที่เป็นคนเหิมเกริมไปหน่อย ไม่มองคนอื่นที่อายุเท่ากันอยู่ในสายตา ทุกครั้งเอาแต่บอกว่าวงการศิลปะการต่อสู้ของหวาเซี่ยเป็นวงการสามัญชน
เหตุที่พูดแบบนี้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีสามัญสำนึก แต่เป็นเพราะในสายตาของเขา วงการศิลปะการต่อสู้ของหวาเซี่ยกับวงการสามัญชนไม่มีอะไรแตกต่างกัน
“ปีศาจขั้นสูงสุด?” หลี่เจี้ยนเฟิงกระตุกมุมปากด้วยความดูหมิ่น：“ปู่หมายถึงพวกอัจฉริยะในอันดับมังกรพวกนั้นหรอครับ? ถ้าผมจำไม่ผิด เมื่อสามปีก่อนตอนที่ผมออกจากภูเขา ผมได้จัดการอัจฉริยะอันดับมังกรอันดับเจ็ดไปแล้ว อัจฉริยะคนนั้นตอนอยู่ในมือผม ผมใช้ไม่ถึงสิบกระบวนท่าก็……”
“ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม” หัวหน้าตระกูลหลี่พูดเสียงเคร่งขรึมขัดหลี่เจี้ยนเฟิงขึ้นมา：“เป้าหมายในการออกจากภูเขาในครั้งนี้ของนายไม่ใช่อันดับมังกร”
สีหน้าของหลี่เจี้ยนเฟิงเต็มไปด้วยความสงสัย เป้าหมายไม่ใช่อันดับมังกร? แล้วคืออะไร? จากที่เขารู้ วงการศิลปะการต่อสู้ของหวาเซี่ย ขอแค่เป็นอัจฉริยะที่มีชื่อเสียง ล้วนอยู่ในอันดับมังกร
อันดับมังกร เป็นอันดับที่จัดทำขึ้นเพื่อคนหนุ่มสาวของ
