าของพวกมันกระหายเลือด
“บรู้ว～”
จู่ๆก็มีเสียงหมาป่าหอนดังขึ้น หมาป่าที่เป็นจ่าฝูงส่งเสียงหอน ออกคำสั่งจอมตี
เฟี้ยวเฟี้ยวเฟี้ย……
หลังจากเสียงหอนออกคำสั่งของหมาป่าที่เป็นจ่าฝูงแล้วนั้น หมาป่านับสิบตัวก็พุ่งเข้าหาโจวห้างราวกับเป็นน้ำ พวกมันเริ่มโจมตี！
ในเวลานี้เอง……โจวห้าวลืมตาขึ้นมา แววตาของเขาฉายแสง รังสีอาฆาตเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเขา ร่างกายของเขาเป็นจุดศูนย์กลาง แผ่ซ่านไปรอบๆ
เขาได้ยินเสียงวิ่งของฝูงหมาป่า และได้เห็นหมาป่ากระหายเลือด
แต่เขาไม่ได้ชักกระบี่ออกมา เพียงแค่ค่อยๆยืนขึ้นเท่านั้น
จากการลุกขึ้นของเขา ร่างกายของเขามีรังสีอาฆาตแผ่ซ่านออกมา ตัวของเขาราวกับเป็นกระบี่ล้ำค่าที่สุดของโลก คมจนไม่มีสิ่งใดมาเทียบได้
วินาทีถัดมา หมาป่าแทบจะทุกตัวที่เข้าใกล้โจวห้าว ต่างตกตะลึงกับรังสีอาฆาตที่แผ่ซ่านออกมาของโจวห้าว
พวกมันหยุดฝีเท้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดไม้ กรงเล็บขูดบนพื้น มองดูโจวห้าวด้วยความระมัดระวัง
พวกมันที่ผ่านการล่ามานานหลายปี รู้สึกได้ถึงความอันตรายจากตัวของโจวห้าว ความอันตรายนี้ เพียงพอที่จะทำให้จิตวิญญาณของพวกมันสั่นเทา
ดังนั้น แม้ว่าหมาป่าที่เป็นเจ้าฝูงจะสั่งให้จอมตี พวกมันก็ไม่กล้าโจมตี
ตามด้วย ท่ามกลางการจดจ้องของฝูงหมาป่า โจวห้าวชักกระบี่ชิงหลงออกมา เขาก้าวเท้ามุ่งหน้าลงหุบเขาด้วยความใจเย็น ท่าทีสบายใจนั้นราวกับไม่ได้ถูกฝูงหมาป่าล้อมโจมตี แต่เป็นภาพที่กำลังชื่นชมวิ
