บทที่ 544 หลินหวั่นชีวหายตัวไป
ภายในใจของเฉินเฟิงมีลางสังหรณ์ขึ้นมาทันที หลังจากที่เขากดรับสายด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เสียงรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้งของเฉินจื๋อหลี่ก็ดังขึ้นจากปลายสาย：“อาจารย์อาเฉิน ผมขอโทษด้วยครับ……”
“เกิดเรื่องขึ้นกับหวั่นชีวใช่ไหม?” เสียงของเฉินเฟิงเคร่งขรึม ตั้งแต่รู้พลังภายในของหลินหวั่นชีว เขาก็สั่งให้เฉินจื๋อหลี่คอยแอบปกป้องหลินหลั่นชีว ถ้าไม่เกิดเรื่องขึ้นกับหลินหวั่นชีว เฉินจื๋อหลี่ไม่มีวันโทรหาเขา
“ครับ……หวั่นชีวถูกคนพาตัวไปครับ” เสียงของเฉินจื๋อหลี่มีความเศร้าปะปนเล็กน้อย
หลังจากที่เขาพูดจบ หัวใจของเฉินเฟิงดิ่งลงเหว คล้ายกับพายุฝนโหมกระหน่ำในวันที่ท้องฟ้าสดใส
“เห็นหน้าตาคนร้ายชัดเจนไหม?” เฉินเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเอ่ยถาม
“ไม่……ไม่ครับ เหมือนว่าฝ่ายนั้นจะเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ เขาผ่านหน้าผมไปแค่ครู่เดียว หวั่นชีวก็หายตัวไปแล้วครับ”
“ฉันเข้าใจแล้ว” เฉินเฟิงพยักหน้าด้วยความเคร่งขรึม สามารถทำให้เฉินจื๋อหลี่ไม่ทันได้ตั้งตัว มีแค่ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เท่านั้น
“อาจารย์อาเฉิน ผมขอโทษด้วยครับ ผมรับปากกับคุณแล้ว……” เฉินจื๋อหลี่พูดด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง
“อย่าโทษตัวเอง เรื่องนี้โทษนายไม่ได้ ฉันประมาทเอง” เฉินเฟิงพูดขัดขึ้นมา เรื่องนี้ไม่สามารถโทษเฉินจื๋อหลี่ได้ คนที่เป็นถึงปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ลงมือแย่งชิงคนด้วยตนเอง เฉินจื๋อหลี่ไม่สามารถทำอะไรได้อยู่แล้
