ายในก็ตกลงมาจากฟ้า
เมื่อเห็นรอยฝ่ามือม่านตาของหวางหงอี้ก็หดแคบลง “ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้?!”
“ผลั่ก”
ไม่ทันได้ตั้งตัว หวางหงอี้ก็ถูกฝ่ามือพิฆาตตบกระเด็น
“เจ้าเด็กบ้า ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกหน่อยแกคงไม่รอดแล้วล่ะ”
เจ้าสามหวงหัวเราะพลางเดินออกมาจากความมืด
“ไอ้สี่คนนั้นจัดการหรือยัง?” เฉินเฟิงมองเจ้าสามหวงแวบหนึ่งก่อนเอ่ยอย่างขมขื่น
“จัดการแล้ว”
เจ้าสามหวงพยักหน้าก่อนจะหันไปมองหวางหงอี้ “แล้วคนนี้จะเอายังไง?”
“เอาตัวเขาไปให้พี่ฉู่ก่อนจากนั้นค่อยให้ทางสหพันธ์สงครามมาเอาตัวไปอีกที”
ความรู้สึกของเฉินเฟิงซับซ้อน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเห็นหวางหงอี้เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าหวางหงอี้จะเป็นคนทรยศ
เมื่อเห็นการปรากฏตัวของเจ้าสามหวงหวางหงอี้ก็ใจฝ่อเกินครึ่ง เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู่อยู่เคียงข้างเฉินเฟิงตลอดเวลา
หลังจากสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ หวางหงอี้ก็เอ่ยกับเฉินเฟิงเสียงต่ำ “เสี่ยวเฟิง เรื่องวางยาฉันเป็นคนทำเองไม่เกี่ยวกับเย้นฟางและซือหยวน พวกเธอไม่รู้เรื่อง ขอให้แกปล่อยพวกเธอไป”
