ฉินเฟิงหลบไม่ทันจึงจำเป็นต้องยกสองแขนขึ้นมาบัง
“ฉึก”
แขนของเฉินเฟิงถูกคมดาบเฉือนจนมีเลือดกระเซ็นออกมา
เรื่องที่สำคัญกว่านั้นก็คือยาพิษในร่างกายของเขาเริ่มออกฤทธิ์อีกครั้ง
แขนขาของเขาเริ่มไม่มีแรง
“คิดว่าแกจะจัดการยากกว่านี้เสียอีก ใครจะไปคิดว่าจะอ่อนแอแบบนี้”
เมื่อเห็นว่าตนทำร้ายเฉินเฟิงได้อย่างง่ายดาย ฉับพลันหัวหน้าคนชุดดำก็ได้ใจ
“พวกแกเป็นคนหวาเซี่ย?”
เวลานี้เฉินเฟิงเริ่มสับสน ในตอนแรกเขาคิดว่าสมาคมการค้าเชียสุ่ยเป็นคนส่งคนพวกนี้มาแต่หลังจากคนชุดดำคนนี้เอ่ยปากพูดเขากลับเริ่มไม่มั่นใจ
จากเสียงของคนชุดดำมีติดสำเนียงสุขุมของหวาเซี่ย!
ชายคนนี้ต้องเป็นคนหวาเซี่ยแต่กำเนิดแน่นอน
“มาถามตอนนี้มีประโยชน์อะไร? ยังไงแกก็จะต้องตายแล้ว”
หัวหน้าคนชุดดำหัวเราะเสียงเย็นโดยไม่ปิดบังความต้องการที่จะฆ่าเฉินเฟิงเลยสักนิด
เฉินเฟิงหัวเราะอย่างขมขื่น “ยังไงก็ควรให้ฉันตายอย่างไร้ความข้องใจไหมล่ะ”
“อยากตายอย่างไร้ความข้องใจงั้นหรือ?”
“ได้ ฉันจะบอกให้ พวกเราเป็นคนหวาเซี่ย!”คนชุดดำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราวกับทำทาน
“ทำไมพวกแกต้องฆ่าฉัน?” เฉินเฟิงเอ่ยถามฉับพลัน
“ทำไม?” คนชุดดำเอ่ยราวกับสมเพช “ไอ้นี่คำถามเยอะจริง แกอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกกำลังถ่วงเวลา”
เฉินเฟิงสีหน้าเปลี่ยนทันที คนชุดดำคนนี้ฉลาดกว่าที่เขาคิดอยู่หน่อย แม้แต่แผนถ่วงเวลาของเขามันก็ดูออก
“ยังไงแกก็รู้ว่าฉันกำลังถ่วงเวลา แล้วทำไมยังไม่ลงมือล่ะ?” เ
