้ว เอาแค่ผิวเนื้อก็สามารถกันลูกกระสุนได้แล้ว
ชายหนุ่มที่ชื่อซานฉีตรงหน้านี้เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้เข้มแข็งในเชิงเลี่ยนถี่คนหนึ่งเลย
ไม่นาน ซานฉีก็ยืนอยู่บนเวที อาวุธของเขาเป็นขวานเหล็กสองเล่มที่คมปลาบมาก
หวังเฉียนสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมลึกเหมือนเดิม ราวกับท้องฟ้าเวิ้งว้างในฤดูหนาว ไม่มีฝุ่นเลยแม้แต่นิดเดียว
“ย๊าก—“
จู่ๆซานฉีก็ร้องตะโกนออกมา
เสียงดังกึกก้องไม่มีเสียงแทรก ดังสนั่นเสมือนสัตว์ป่าร้องคำราม
“ครืน!”
เวทีสั่นสะเทือนในพริบตาเดียว เกิดเสียงพื้นสะเทือน จอมยุทธ์ระดับต่ำจำนวนไม่น้อยด้านล่างเวทีรู้สึกมีเสียงวึงๆในหู
ไม่ต้องถามเลยว่า ซานฉีใช้เสียงร้องคำถามเพื่อทำลายสมาธิของหวังเฉียน
แต่หวังเฉียนกลับไม่หวั่นไหวเลยสักนิดตั้งแต่ต้นจนจบ
“ฆ่า—“
ซานฉีร้องตะโกนออกมาอีก สีหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำ
เนื่องด้วยรังสีอำมหิตที่สะสมมาจากหยาดเลือดกลายเป็นภูเขาและทะเลหวังกดหวังเฉียนให้จมดิน
อาศัยจังหวะนี้ ซานฉีคว้าจับขวานเหล็กสองเล่มโผเข้าใส่หวังเฉียน เขาเหมือนเทพที่บ้าคลั่ง ถือขวานหนักประหนึ่งภูเขา
พลังสะท้านสะเทือนของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกช็อคและหมดหวัง
“ฮู!”
แสงสีดำแล่นผ่านไป
ซานฉีตัวขยายใหญ่ขึ้น ยืนหยัดประหนึ่งภูเขาใหญ่ แต่ก็แค่นี้
ขวานเหล็กคู่ที่เขายกขึ้นฟาดฟันเข้ากับอากาศและแสงไฟ โผเข้าฟันร่างหวังเฉียน
ภายใต้การฟาดฟันของขวานเหล็ก ความคมและรังสีอำมหิตจำนวนมหาศาลระเบิดออกมาประหนึ่งภูเขาไฟระเบิด
ขวาน
