เหวินเชี่ยน เฉินเฟิงพูดได้แค่คำเดียวว่าไร้เดียงสา
นี่เป็นเวทีประลองความเป็นความตาย ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
ถึงจายเถิงจวั่นจู้จะเจ้าเล่ห์ แต่ความเจ้าเล่ห์ของเขาเกือบฆ่าจางเทียนเซอแล้ว
ต่อหน้าความเป็นความตาย ไม่มีคำว่าศีลธรรมหรอก
บนเวทีทั้งคู่ไม่ได้ประมือกันต่อ ต่างพากันหอบหายใจและจ้องอีกฝ่ายเขม็ง
จายเถิงจวั่นจู้เจ็บใจมาก ตั้งแต่เมื่อวานที่เขารู้ว่าจะต้องประลองกับจางเทียนเซอวันนี้ เขาก็วางแผนมาตลอด สุดท้ายเขาถึงคิดวิธีนี้ออกมาได้ แกล้งอ่อนแอก่อนแล้วค่อยระเบิดตอนหลัง
เดิมคิดว่าแผนการนี้คงสำเร็จแน่ๆ ต้องทำให้สมาคมจงไห่ต้องสูญเสียขุนศึกสำคัญไปได้คนหนึ่งแน่
แต่ไม่คิดว่า บนตัวจางเทียนเซอกลับใส่เกราะอ่อนที่เรียกได้ว่าเป็นเครื่องช่วยชีวิตดีเยี่ยมไว้
“เจ้าเล่ห์ชั่วร้าย! ตายซะเถอะ!”
ผ่านไปสักครู่ ในที่สุดจางเทียนเซอก็สงบพลังในร่างลงได้ เขาสะบัดกระบี่อีกครั้ง
ไม่ว่ายังไง วันนี้เขาต้องฆ่าจายเถิงจวั่นจู้ให้ได้!
“ฉันยอมแพ้!”
เห็นจางเทียนเซอสะบัดกระบี่เข้าใส่ จายเถิงจวั่นจู้สีหน้าเปลี่ยน ร้องออกมาเลย
เขาในตอนนี้บาดเจ็บหนักกว่าจางเทียนเซอซะอีก สู้ต่อไปเขาต้องแพ้แน่
