ตั้งแต่แรกแล้ว
เพิ้งเย้นฟางกับหลี่สื้อผิงก็นั่งอยู่ในแถวด้วย ตำแหน่งของทั้งสองคนค่อนข้างอยู่ด้านหลัง อีกอย่างยังอยู่มุมห้องต้องแถวหลัง เป็นตำแหน่งที่คนไม่สามารถเห็นตำแหน่งตรงนั้นได้
เห็นได้ชัดว่าเผิงจื๋อหลินเป็นคนเข้ามาจัดการเรื่องนี้
“สื้อผิง ระยะนี้ป้าว่าป้าตาฝาดไปไหม? ทำไมเวลามองใครก็เหมือนไอ้ไร้ค่าคนนั้นไม่ซะหมด?” เวลานั้น เพิ้งเย้นฟางขยี้ตาไปด้วย เพราะมองไปที่ด้านล่างเวทีแต่ก็ไม่มั่นใจสักเท่าไหร่ เธอรู้สึกว่าตนเองเหมือนเห็นด้านหลังของเฉินเฟิง
“ป้า ป้าต้องตาฝาดแน่ สถานที่แห่งนี้มีแต่จอมยุทธ์ถึงเข้ามาได้ ไอ้ไร้ประโยชน์นั้นมันไม่สามารถมาปรากฏตัวที่นี่ได้” หลี่สื้อผิงเอ่ยอย่างมั่นใจ ถ้าเฉินเฟิงมาปรากฏกายบนเกาะมุ๋ยลายในที่แห่งใดก็ตามเขาก็ไม่ได้ดูถูก แต่ที่นี่ ตีเขาให้ตายยังไงก็ไม่เชื่อ
“ก็ใช่” เพิ้งเย้นฟางบ่นงึมงำ เลยคิดว่าตนเองต้องมองผิดคนไปแน่ๆ
เวลานั้นเอง หวางหงอี้กับหวางซือหยวนพ่อลูกก็เดินเข้ามา
สีหน้าของหวางซือหยวนก็ยังคงดูไม่ได้เช่นเดิม หลายวันมานี้เธอนอนไม่หลับทุกวัน ทุกครั้งที่ตนเองหลับตาลงก็จะเห็นภาพที่เฉินเฟิงมาทับอยู่บนตัวเธอ เธอก็รู้สึกขยะแขยงจนนอนไม่หลับทุกที
