อมยุทธ์ลงมือเลยสักครั้ง
การเผชิญหน้ากับการร้องขอของเพิ้งเย้นฟางแล้ว เผิงจื๋อหลินไม่มีทางปฏิเสธได้อยู่แล้ว
ถึงแม้ว่าทางการหวาเซี่ยจะยังปิดบังเรื่องนี้เป็นความลับไม่มีการแพร่งพรายแต่อย่างใด ทว่าคนที่ทำงานกับพวกสหพันธ์บูโดนั้น เรื่องของจอมยุทธ์ย่อมไม่ได้แปลกใจกันมากนัก ครอบครัวของพวกเขา โดยส่วนใหญ่ต่างรู้เรื่องการมีตัวตนอยู่ของจอมยุทธ์ดี
ดังนั้นเพิ้งเย้นฟางจะมาเข้าดูการประลองฝีมือการเดิมพันนั้น ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
ขอแค่เพิ้งเย้นฟางไม่อัดวิดีโอ ไม่ถ่ายรูป ไม่เอาเรื่องการประลองฝีมือป่าวประกาศออกไป ทางด้านสหพันธ์บูโดก็ทำได้แค่เอามือปิดตาไว้ข้างหนึ่งเท่านั้นเอง
เผิงจื๋อหลินคิดว่าตนเองจะเอาครอบครัวของเพิ้งเย้นฟางเข้าไปอย่างง่ายดาย แต่ใครจะคิดเล่า มาถึงตรงนี้แล้ว เพิ้งเย้นฟางดันตกใจกับคำพูดของเขาจนยอมถอยกลับซะงั้น
“เย้นฟาง พี่ใหญ่พูดก็แค่จะทำให้แกตกใจเท่านั้นเอง จอมยุทธ์ไม่สามารถจะฟาดใครตายได้ตามสบายใจ” หวางหงอี้ยิ้มให้อย่างขมขื่น เมื่อเห็นว่าโดยปกติเพิ้งเย้นฟางจะเป็นใครใจกล้ากว่าใครๆ เสียอีก แต่เมื่อพูดถึงเรื่องที่เอาชีวิตตนเองไปเกี่ยวข้องแล้ว ความกล้าบ้าบิ่นของเธอมันหดลงยิ่งกว่าตัวหนูซะอีก
“หงอี้พูดถูกแล้ว จอมยุทธ์ไม่สามารถที่จะเที่ยวไปฟาดใครให้ตายได้ แต่ว่าก็ต้องเตือนเอาไว้ ว่าแกอย่าไปก่อเรื่องให้เขา” เผิงจื๋อหลินพูดอย่างเบื่อหน่าย เมื่อครู่ที่เขาพูดออกมานั้นย่อมเป็นการขู่เพิ้งเย้นฟางให
